ROZDZIAŁ 6. „Noc wyznań”

            - Dlaczego tam ,w łazience płakałaś ? – zapytałam Florence niepewnie . Chciałam się dowiedzieć co było tego powodem , ponieważ od dziś miałyśmy przez jakiś czas dzielić pokój , a potem zamieszkać  w jednym domu , więc chciałam się dowiedzieć jak najwięcej o mojej nowej ‘siostrze’ .

- To przez tą sytuacje , najpierw giną moi rodzice i od razu zmiana miejsca zamieszkania . Bałam się że będę tutaj się źle czuć , ponieważ przyjaciółka mojej mamy powiedziała , że mam jechać do Charliego i nie mówiła nic o Belli ani o tobie . Więc stresowałam się tym , że nie znajdę tutaj nikogo z kim bym mogła porozmawiać . Ale na szczęście tak nie jest i się z tego powodu bardzo cieszę .

- Ja też się cieszę że tutaj przyjechałaś , ponieważ nigdy nie miałam koleżanki w moim wieku , z którą mogłabym porozmawiać .- na moje słowa Florence uśmiechnęła się przyjacielsko . Po paru minutach znów się odezwała :

- Yhmm … Nessie ?

- Tak Florence ?

- Po pierwsze ,mów mi Flor . – „Flor” … podobało mi się to zdrobnienie – a po drugie ,to chciałam się zapytać kim dla ciebie jest Bella z Edwardem ? – trochę zaskoczyło mnie jej pytanie , ponieważ nie miałam opracowanej z rodzicami wersji jaką mam przedstawić Flor. Stwierdziłam , że powiem prawdę , w sumie i tak miała się jej dowiedzieć .

- Edward z Bellą to moi rodzice . – popatrzyłam na nią dyskretnie gotowa na jakiś wybuch paniki lub zaskoczenia .

- Aha , a dlaczego oni tak młodo wyglądają ? – i tu mnie zaskoczyła , ta zamiast być zaskoczoną lub coś w tym stylu spokojnie zadawała kolejne pytania .

- Ponieważ są wampirami . – Tu już byłam pewna na wybuch paniki . Ale nie, ona spokojnie na mnie patrzyła . – Nie jesteś zaskoczona lub przerażona ?

- Nie , tylko zastanawiam się dlaczego oni mają złociste oczy, a nie czerwone ? – Czyli ona wiedziała o istnieniu wampirów . Byłam w szoku . 

- Ponieważ odżywiamy się tylko i wyłącznie krwią zwierząt .

- Jak to „odżywiamy się „ , to ty też jesteś wampirem ?

- Nie , ja jestem pół wampirem ,a pół człowiekiem . Ponieważ Bella zaszła w ciąże z Edwardem , gdy on był wampirem ,a ona człowiekiem .

- Aha , teraz już rozumiem .

- Flor, a ty skąd wiesz o istnieniu wampirów ?

- Dwa lata temu wyszłam na wieczorny spacer z moją adoptowaną siostrą , która miała wtedy roczek . Było już ciemno . Weszłam w jedną uliczkę ,gdzie nikogo nie było i świeciła się tylko jedna lampa. Postanowiłam , że szybko stamtąd się ulotnie . Gdy chciałam obrócić wózek ,ale coś go trzymało . Przestraszyłam się . Nagle zza moich pleców wyłonił się zabójczo przytony chłopak . Kręcone blond włosy , krótko obcięte.  Twarz jak u najlepszego modela . Pomyślałam wtedy że może on mi pomoże . Zapytałam się go czy nie pomógłby mi z wózkiem bo o coś zahaczył . On odpowiedział mi że weźmie dziecko na ręce , żeby ja mogła odczepić wózek . Trochę było mi to podejrzane ,ale wtedy myślałam tylko aby stamtąd uciec . Pochyliłam ,aby zobaczyć dlaczego wózek nie chcę się ruszyć, aż nagle usłyszałam przeraźliwy krzyk dziecka . Odwróciłam się w panice i ujrzałam na rękach tego chłopaka zakrwawione ciało maleństwa . Spojrzałam na jego twarz , oczy miał krwisto czerwone ,a usta były pobrudzone krwią . Uśmiechnął się do mnie chamsko i przy okazji ukazał swe kły . Bałam się panicznie . Nagle on powiedział „Nie bój się . Oszczędzę cię ,jesteś za ładna aby umierać . Wystarczy mi ta mała osóbka.”  . I zniknął . Zaczęłam przeraźliwie płakać i biegłam do domu . Rodziców nie było , ponieważ wybrali się na przyjęcie . Wzięłam się w garść i poszperałam w intrenecie . Okazało się wtedy że to był wampir . Chciałam zadzwonić do rodziców , aby im o tym powiedzieć . Jednak po krótkim czasie stwierdziłam , że i tak by mi nie uwierzyli . Postanowiłam, że wymyśle jakąś historie . Najlepsza była ta, o zabójcy , który złapał małą i zabił i potem zaczął mnie gonić , jednak ja uciekłam . Opowiedziałam rodzicom „moją historię” . Byli przerażeni . Następnego dnia zgłosili sprawę na policje . I tak nikogo nie znaleźli , ponieważ nikt taki nie istniał . Od tego czasu bardzo interesuję się wampirami .

- Wow . Nie spodziewałam się tego . – jej historia wstrząsnęła mną . Flor posmutniała , stwierdziłam ,że jej coś pokaże, może to ją rozweseli . Bardzo dawno nie używałam swego daru , więc nie byłam pewna , czy mi się uda . – Pokażę ci coś .- chwyciłam jej rękę i zaczęłam jej pokazywać mnie i Jacoba , moich rodziców ,całą moją rodzinę .

- Jak to zrobiłaś ? – w końcu udało mi się ją zaskoczyć .  

- Niektóre wampiry lub pół wampiry maja pewne talenty , np. mój tata potrafi czytać w myślach , mama tworzyć mentalną tarczę , Alice przewidzieć przyszłość , Jasper wpływać na czyjeś samopoczucie ,a ja potrafię pokazać swoje myśli ,przeżycia lub uczucia komuś innemu.

- To jest niesamowite . – uśmiechnęła się szeroko w zdumieniu . – A kto to jest ten Jacob , którego mi pokazałaś ?

- To jest mój chłopak – powiedziałam z entuzjazmem w głosie .- Kiedyś kochał Belle , ale kiedy się urodziłam wpoił sobie mnie .

- Co znaczy „wpoił” ?

- To jest takie jakby po wilkołaczemu się zakochać . Tylko wtedy ta osoba ,która sobie kogoś wpoi nie potrafi bez tej osoby żyć , jest dla niej wszystkim .

- To Jake jest wilkołakiem ?

- Tak . Mieszka w La Push razem z cała sforą .

- To jest ich więcej ? Znaczy się tych wilkołaków ? – wciąż pytała podekscytowana .

- Tak , przeważnie są to mężczyźni ,choć jest jeden wyjątek – Leah . Ona nie za bardzo mnie lubi .

- Rozumiem . A poznasz mnie z nimi prawda ?-zapytała z nutką nadziei w głosie .

- Pewnie że tak ! Kto wie , może któryś z nich sobie ciebie wpoi . – zażartowałam , a ta rzuciła w mnie poduszką .

            I tak spędziłyśmy całą noc na rozmawianiu o ważnych sprawach i tych mniej . Żartowałyśmy , śmiałyśmy się . Czułam się jakbyśmy znały się od dawna .

________________________________________________

kolejny krótki , wybaczcie ale nie mam teraz czasu . nauka ,nauka, nauka i jeszcze raz nauka . masakra -.-

ale mam nadzieję ,że się spodoba :D

ROZDZIAŁ 5 . „Florence”

            Podjechaliśmy pod dom Charliego .Szybko wyleciałam na górę ,aby się przebrać , ponieważ postanowiłam , że stanowczo NIE będę się przebierać w samochodzie. Weszłam do starego pokoju mamy . Zauważyłam że odmalowano ściany i założono nową pościel . Byłam dumna z dziadka , że tak przejął się przyjazdem Florence .

            Szybko założyłam ciuchy , które wzięła mi mama . Były to jasne dżinsy , biała koszulka na ramiączkach , czerwona buza i zwykłe czarne trampki . Moja mama w przeszłości ubierała się zwyczajnie , zupełnie nie odróżniająco się od reszty . Natomiast teraz ubiera się szykownie , elegancko i modnie . Gdyby było inaczej Alice wzięłaby to w swoje ręce .

            Zeszłam na dół i zobaczyłam że już wszyscy na mnie czekają . Więc od razu podreptałam do auta. Niecałą sekundę później byli już w samochodzie tata wraz z mamą , a Charlie szedł ku nam kręcąc głową . On jeszcze się nie przyzwyczaił do wampirzego tempa .

            Po drodze na lotnisko śpiewałyśmy  z mamą harcerskie piosenki , Charlie czasami się dołączał . A tata tylko kręcił głową i marudził .

            Gdy dojechaliśmy na lotnisko byłam pełna entuzjazmu .  Czekaliśmy na Florence chyba z pół godziny ,aż w końcu rodzice postanowili ją poszukać . Ja w tym czasie postanowiłam iść do WC . Gdy weszłam do łazienki usłyszałam szlochanie . Chciałam sprawdzić kto to . Zobaczyłam śliczną blondynkę ,która rzewnie płakała .

- Hej , nic ci nie jest ? – zapytałam przejęta . Ale owa blondynka nic nie odpowiedziała .

- Może chociaż powiedź  jak masz na imię ? – było mi szkoda tej dziewczyny .

- Mam na i-imię F-flor-ren-nce – odpowiedziała wciąż łkając .

- Florence ?- przecież to była ona , wszystko się zgadzało . 

- T-tak .

- Ja jestem Renesmee .

- T-to ty po mnie p-przyjech-chałaś ? – chyba poznała mnie po imieniu.

- Tak , chodź ze mną , zaprowadzę cię do moich bliskich z którymi tu przyjechałam .- wyciągnęłam ku niej rękę ,ale ku memu zdziwieniu ona zamiast za nią złapać ,wpadła mi w ramiona i mocno mnie przytuliła . Czułam że będziemy bardzo dobrymi przyjaciółkami .

            Tata chyba wyczytał moje myśli bo już czekał wraz z mamą i dziadkiem . Florence przywitała się z wszystkimi i nie przestając trzymać mnie za rękę wzięła swoje bagaże .

Poszliśmy do auta . Przez całą drogę do Forks nikt nie odezwał się ani słowem . Aż w końcu ciszę przerwał komunikat mamy :

- O ! Już jesteśmy , oto Forks .

- Bardzo ładna i spokojna okolica . – powiedziała Florence bez entuzjazmu .

- Na razie zamieszkasz u Charliego , potem przeprowadzisz się do nas ,ponieważ musimy dobudować jeden pokój dla ciebie .

- A Renesmee będzie ze mną ? – powiedziała ze strachem .

- Jeżeli tylko chcesz to mogę zamieszkać razem z tobą u dziadka – odpowiedziałam jej z uśmiechem . Ta także odpowiedziała mi tym samym ukazując przy tym swe piękne , białe i proste zęby .

            Dojechaliśmy do domu Charliego . Tata wziął bagaże Florence i szedł ludzkim krokiem je zanieść. Mama natomiast postanowiła pokazać Florence szkołę . Miałyśmy zacząć do niej chodzić od września . Będziemy chodzić do tej samej klasy , chociaż ja wyglądam na siedemnastolatkę . Ale nie chciałam zostawić jej z tym samą . Nowe miasto , otoczenie , ludzie. Po prostu koszmar .  

Gdy wróciłyśmy ze ‘zwiedzania szkoły’ oprowadziłyśmy moją kuzynkę po domu dziadka . Gdy dotarłyśmy do pokoju Belli , w którym miałyśmy spać nie wierzyłam swoim oczom . Było tu zupełnie inaczej niż rano , kiedy przyszłam tu się przebrać . Ściany już nie były beżowe , lecz pokryte czystym błękitem . Stare meble zastąpiły nowe jasne mebelki . Dwa łóżka oddzielała malutka szafka nocna, a na niej granatowa lampka oraz czarny budzik . Na biurku (było jedno ,ponieważ do września Florence będzie już miała pokój w naszym domu)  stał nowy komputer , kilka książek przygodowych oraz pojemnik z długopisami , kredkami itp. . Zauważyłam dużą szafę i od razu podbiegłam do niej . Otworzyłam ją . A moim oczom ukazało się mnóstwo ciuchów . Popatrzyłam na tatę , na co odpowiedział :

- Alice . – Tego się spodziewałam . Cały pokój był śliczny .

            Koło godziny 20:00 rodzice pojechali do domu , a dziadek poszedł razem ze swoją żoną położyć się spać . A ja razem z Florence usiadłyśmy na łóżku i zaczęłyśmy rozmawiać .  

_________________________________________________________________

 może trochę krótkie ,ale ostatnio nie mam czasu pisać ; < Mam nadzieję że się spodoba :D

ROZDZIAŁ 4 . „ Urodziny”

            Gdy stanęliśmy obok domu Jake’a obydwoje spojrzeliśmy po sobie zdziwieni . Czyli jeszcze jego rodzina była w to wplątana ?! Wyszliśmy z samochodu . Alice kazała nam wejść do domu Jacoba . Posłusznie zrobiliśmy co nam powiedziano .

- Dziwnie się czuje wiesz . – powiedziałam do Jake’a gdy byliśmy już w środku . – Ta cała niespodzianka zaczyna mnie trochę przerażać .

-  Nie martw się mnie też przeraża ,ale jednocześnie także bawi .

- Dzieciaki, chodźcie już ! – zawołał Carlisle z podwórza .

            Wyszliśmy z domu , nikogo nie było . Na ziemi leżała tylko złożona kartka z napisem  „ podążaj za mną „ .

- Aha, czyli teraz będziemy się bawić w podchody ? – zadrwił Jake .

- No wygląda na to że tak . – uśmiechnęłam się i otworzyłam kartkę . Było w niej napisane  „ idź na zachód , aż dojdziesz do dowodu miłości „ . Jakiego ‘dowodu miłości’ ?! Pokazałam tą kartkę mojemu ukochanemu , a ten zrobił wielkie oczy i zaczął się śmiać .

- To pisał Edward , poznaje po piśmie .- stwierdził rozbawiony Jacob . – Czyli musimy szukać jakiegoś dowodu miłości twojego ojca do Belli .

- Ej , jestem pod wrażeniem , mój ty mądralo . – powiedziawszy to pocałowałam go przelotnie i poszliśmy zgodnie z wskazówkami . Po drodze zauważyłam drzewo na którym było coś narysowane .

- Jake ! Popatrz ! To chyba o to im chodzi ! – patrzałam właśnie na narysowane na pniu drzewa serce w którym były litery ‘B + E’ .

- Masz rację , ale teraz gdzie jest jakaś karteczka wskazująca gdzie mamy iść ? . – powiedział Jacob . Zabraliśmy się do szukania . Po paru minutach znalazłam w krzakach niedaleko tego drzewa naszą wskazówkę .

            Długo graliśmy w tą „zabawę” , która wymyślili moi bliscy ,aż w końcu doszliśmy na plażę , na której paliło się wielkie ognisko ,a wokół niego wszyscy moi bliscy i przyjaciele : rodzina Cullenów , Charlie razem z Sue i cała sfora wilkołaków , przyszła nawet Leah , która za mną nie przepada. Łzy szczęścia napłynęły mi do oczu . Jacob też się cieszył , widać to był po nim . Obydwoje byliśmy zadowoleni z tego , że nasze rodziny mają tak dobry kontakt ze sobą .

            Gdy podeszliśmy do ogniska , wszyscy zauważyli moje łzy bo chórem powiedzieli     „ooooooooo”  . Potem każdy złożył mi życzenia i dostałam prezenty , które postanowiłam rozpakować następnego dnia. Śmialiśmy się, opowiadaliśmy różne historie . Było po prostu wspaniale . Nagle do Charliego zadzwonił telefon . Grzecznie przeprosił i odszedł od ogniska. Coś go zaniepokoiło , zauważyłam to ja , mama i tata . Edward już pewnie wiedział o co chodzi ,ale nic nie mówił . Gdy dziadek skończył rozmawiać zawołał Bellę i Edwarda do siebie . Bella posmutniała . Zastanawiałam się o co chodzi . Postanowiłam do nich podejść .

- Mamo , co się dzieje ? Czemu posmutniałaś ?

- Moja kuzynka wraz z mężem zginęli w wypadku . – odparła ze smutkiem mama .

- Przykro mi . – zrobiło mi się trochę głupio .

-Mieli córkę , która z nami zamieszka , bo nie ma nikogo bliskiego . Ma na imię Florence i ma 16 lat.

- A powiecie jej o wszystkim ? – zastanawiałam się jak ona ma z nami zamieszkać , skoro nie wie że członkowie mojej rodziny są wampirami .

- Na razie zamieszka z Charliem w moim starym pokoju ,  dopóki nie dobudujemy jednego pomieszczenia dla niej w naszym domu . Gdy się do nas wprowadzi , postaramy się jej wszystko wytłumaczyć .

- Rozumiem . Ale kiedy ona przyjedzie ?

- Jutro rano z Edwardem i Charliem pojedziemy po nią na lotnisko .

- Ej, ej ja też chcę jechać ! – powiedziałam z oburzeniem . Chciałam jak najszybciej poznać osobę , która ma z nami zamieszkać . Miałam także nadzieję , że mnie polubi , ponieważ mogłaby być dla mnie wtedy moją upragnioną siostrą .

- Dobrze . A teraz wracajmy do reszty , pewnie się już niecierpliwią .- powiedziawszy to mama złapała za rękę ojca i poszli w stronę ogniska . Ja poszłam z dziadkiem . Gdy doszliśmy do ogniska , usiadłszy obok niego, poprosiłam go aby opowiedział mi o Florence . Powiedział mi tylko tyle , że ostatni raz widział ją jako dwunastoletnią dziewczynkę . Że ma długie blond włosy , niebieskie oczy i śliczny uśmiech po mamie . Jednym słowem anioł . Nie mogłam się doczekać aż ją w końcu zobaczę!

            Nagle ktoś pociągnął mnie za kaptur bluzy , odwróciłam się . Moim oczom ukazał się prześliczny szczeniak doga niemieckiego , którego trzymał Jacob .

- Niespodzianka ! Oto twój prezent ode mnie . – pocałował mnie i wręczył mi maleństwo .

- Jezuu ! Jaki śliczny . Dzięki , dzięki , dzięki , dzięki !! – wszyscy usłyszeli moją radość , bo odwrócili się w moją stronę .

- Jak go nazwiesz ? – odezwał się Seth .

- Nie wiem …

- A może Backo ? – zasugerowała mama .

- Świetne ! Cześć Backo ! – powiedziawszy to przytuliłam swego psa, a on oblizał mi twarz . - Fuuuuj ! – powiedziała Rose , na co wszyscy wybuchli głośnym śmiechem . Carlisle podał mi czerwoną smycz . Założyłam ją .

            Wszyscy zaczęli się zbierać do domu . Jake zaproponował ,że mnie odwiezie . Zgodziłam się i wsiadłam wraz z moim maleństwem do samochodu . Po drodze Backo szybko zasnął ,a ja zaraz po nim .

Obudziłam się w swoim łóżku , na zegarku widniała 9:34 . Z dołu słychać było szczekanie i śmiechy . Pospiesznie zeszłam .

- O widzę , że moja śpiąca królewna już wstała . – powiedział Jacob bawiący się z psem . Podeszłam do niego pocałowałam go i porwałam mu pieska . Zrobił obrażoną minę .

- No co , ja też mam prawo się z nim pobawić. W końcu to mój pies . – pokazałam mu język , na co on podleciał do mnie wziął mnie na ręce ,a psa położył na ziemi . Przerzucił mnie jak worek ziemniaków i zaśmiał się złowieszczo .

- Postaw mnie na ziemi głupku ! – krzyczałam na cały dom . Nagle weszli moi rodzice . – Tatoo ! Pomóż mi !

- Hahahah , chyba sobie żartujesz . – zaczął się śmiać mój tata , a moja mama razem z nim .

- Oh dziękuję mój kochany tato , za to że się o mnie tak troszczysz . – powiedziałam obrażona.

- Jake , zanieś ją do samochodu proszę – powiedziała moja mama . Ach tak ! Mamy jechać po Florence ! Zupełnie o tym zapomniałam !

- Ale ja jestem w piżamie !

- Spokojnie skarbie , jedziemy jeszcze po Charliego to zdążysz się przebrać w samochodzie . Po tym Jacob zaniósł mnie do auta , pocałował i zabrał Backiego na spacer .

ROZDZIAŁ 3 . "Łąka"

Byłam przygotowana na wszystko. Wiedziałam , że jeżeli Alice to organizuje , to na pewno nie będzie ZWYKŁE przyjęcie.

Jacob w połowie drogi na łąkę kazał mi zamknąć oczy i poprosił mnie , żebym udała zaskoczoną jak dotrzemy . No tak , to miała być „niespodzianka” . Ale dobrze wiedziałam , że przed jedną osobą nie uda mi się grać zaskoczonej – przy moim tacie . No ale miałam nadzieję ,że będzie tak dobry i nie powie Alice tego, że wcześniej wiedziałam o przyjęciu .

Dotarliśmy na miejsce . Wiedziałam to bo wyczułam (kolejna rzecz , którą mam z wampira) osiem wampirów i …wilkołaka . WILKOŁAKA ?! Byłam ciekawa ,którego z nich tu przywiało , no ale nie mogłam tego sprawdzić, bo obiecałam mieć zamknięte oczy .

-Renesmee możesz już otworzyć oczy- powiedziała mama z rozbawieniem w głosie .

Gdy je otworzyłam moim oczom, ukazało się osiem wampirów, tak jak wyczułam . Owy wilkołak , którego wyczułam , to był Seth ( poznałam go po kolorze sierści) .

            Bardzo lubię Seth’a . Można by powiedzieć nawet , że jest moim najlepszym przyjacielem . Gdy było mi smutno , a Jacob’a nie było bo akurat patrolował okolicę , to właśnie Seth przychodził mnie pocieszać i rozbawiać .

- Yhmmmm , co to ma być ? – tym pytaniem Jake wyrwał mnie z wiru myśli i spostrzegłam wtedy, że nic, prócz tych dziewięciu osób, nie było na łące .

- Spodziewaliśmy się , że tak czy siak powiesz Nessie , o przyjęciu , więc zrobiliśmy inną niespodziankę . Jak widać nie myliliśmy się . – odpowiedział mu z sarkazmem tata , na co Jacob zrobił obrażoną minę . Mama to zauważyła , bo powiedziała :

- Nie złość się na niego . Właściwie , to był mój pomysł . Przecież wiemy jak bardzo ją kochasz i spełnisz każdą jej prośbę . – uśmiechnęłam się zażenowana tym stwierdzeniem , ale to prawda .On mnie kocha – a ja kocham go równie mocno .

- A więc jaka to niespodzianka ? – zapytała zniecierpliwiony Jake .

- Zobaczycie – odpowiedziała mu z entuzjazmem Alice . – Tylko , że niestety będziecie musieli się przebrać …

- A ja się tak odstawiłem ! – wręcz krzyknął z wyrzutem mój ukochany .

- Nie martw się , będziesz miał jeszcze inne okazje na wystrojenie się – powiedziała moja zwariowana ciotka .  

- No to w co mamy się przebrać – powiedziałam , znudzona całą tą sprawą . Bardzo nie lubię niespodzianek ,podobnie jak mama .Ale jak widać było to nieuniknione .

- W samochodzie mamy dla was ubrania – odpowiedziała Alice , po czym znikła. Niebyło jej długo , zaledwie 2 minuty . Przyniosła ze sobą dżinsy , czarną koszulkę , szarą bluzę i adidasy – to był zestaw dla Jacoba . A dla mnie przygotowała : jasne dżinsy , koszulkę z długim rękawem koloru białego , czerwoną bluzę , czarny bezrękawnik i tego samego koloru , co bluza – adidasy . Byłam zszokowana , ponieważ nie spodziewałam się takiego stroju . Popatrzyłam na wszystkich i dopiero teraz spostrzegłam ,że byli ubrani w ten sam sposób . Mama poprosiła chłopaków żeby się odwrócili , posłusznie wykonali polecenie , a wtedy mama w ekspresowym tempie pomogła mi się przebrać . Jacob chyba próbował podglądać , bo tata spojrzał na niego karcącnadzieję , żę sie podoba. proszę piszcie komentzre ,bo mam .

            Potem przyszła kolej na Jake’a . Wszedł do lasu . Gdy wrócił niósł w ręku poprzednie ubranie .

- No i to rozumiem ! Nareszcie coś wygodnego . – powiedział , dziękując przy tym Alice .

- No , to co to za niespodzianka ? –zapytałam zniecierpliwiona .

- Widzę , że cierpliwość masz po Belli – prychnął Emmet . Mama pokazała mu język , a ten zrobił to samo .

- Dobra , skończcie już . Chodźmy, bo nie tylko Renesmee się niecierpliwi . – powiedziała , moja ciocia, a zarazem najlepsza przyjaciółka – Rosalie .

            Ruszyliśmy wszyscy do aut. Gdy odpaliliśmy , nagle zaczęła mnie zżerać okropna ciekawość . Nagle tata , który jechał pierwszy skręcił w stronę rezerwatu .

_________________________________________________________
krótkie ,ale jest . mam nadzieję ,zę sie spodoba . proszę piszcie komentrze . bo mamm wrażenie , że nikt tego nie czyta -.- XD

ROZDZIAŁ 2. „ Niespodzianka”

 Przez dłuższy czas jechaliśmy w ciszy . W końcu nie wytrzymałam :

- Co to za okazja ? – kiedy to powiedziałam , zaśmiał się . Wydawał się być rozbawiony moim pytaniem . – Nie śmiej się ! Ja na serio pytam .

- No dobra nie złość się kochanie . Nie przypominasz sobie jaki dziś dzień ? – nie wiedziałam o co mu chodzi , ale jednak próbowałam sobie przypomnieć , co za dzień dziś mamy :

- No czwartek , a co ? – zarechotał głośno . – Ej ! Mógłbyś się w końcu przestać ze mnie śmiać ? Nie rozumiem co tu się dzieje . I dlaczego w ogóle jedziemy w stronę „naszej łąki” ,a nie do Seattle , co ? – w tym momencie zauważyłam , że Jacob skręca na drogę prowadzącą na łąkę . Próbowałam zrozumieć co się dzieję , ale nic z tego .

            Nagle Jake zatrzymał się na uboczu i odwrócił się do mnie przodem . Oczy miał pełne entuzjazmu , a usta wykrzywiły mu się w szeroki uśmiech .

- No dobrze , powiem Ci . Ale nie bądź na mnie zła . To nie tylko mój pomysł .-  jak to ? nie tylko jego pomysł ? co tu jest do cholery grane ? . – To Alice , to ona to wymyśliła . – no pięknie , Alice … teraz mogłam się wszystkiego spodziewać. Jeżeli ona maczała w tym palce to już nie mógł być spontaniczny wypad do Seattle . Zaczynałam się bać … – Choć jednak ten pomysł mi się spodobał … po części . – gdy to mówił wydawał się być spięty . Byłam trochę na niego zła , że spiskował z Alice za moimi plecami ,ale ileż można być złym na takiego chłopka jak on ? . Zaraz , zaraz skoro Alice była w to wplątana , to reszta rodziny też . No pięknie ! Jak zwykle wszyscy wiedzą o wszystkim , tylko nie JA !

- Renesmee , czemu nic nie mówisz ? Zdenerwowałaś się na mnie , co ? Jeżeli tak to naprawdę cię przepraszam ,ale nie miałem wyboru … kochanie wybaczysz mi ? – Był zmartwiony i to było widać po jego oczach .

- Nie, nie jestem zła na ciebie . Ale na Alice , że cię w to wplątała . Co ona w ogóle knuje ? –zaczęłam rozmyślać na co też mogła wpaść moja ciotka …

- Yhmmm… Nessie ?

- Tak ?

- Ty naprawdę nie wiesz , który dzisiaj jest ? – do jego oczu nagle napłynęło rozbawienie .

- Nie ,a co ? – naprawdę mało mnie obchodziło to , który dzisiaj jest . Bardziej martwiłam się co też knuje ta nasza Alice…

- No bo wiesz … dzisiaj są … no… twoje urodziny – uśmiechnął się i czekał na moją reakcję. Po krótkim szoku zrozumiałam , co Alice kombinowała . No tak ,organizowała mi przyjęcie – dziś kończyłam 17 lat .

- Szczerze mówiąc , zapomniałam o tym . Myślałam , że są dopiero za tydzień .

- Chyba dawno nie zaglądałaś do kalendarza. – Pocałował mnie przelotnie w kącik ust i złożył życzenia urodzinowe . – Ale prezent dostaniesz dopiero wieczorem kochanie – uśmiechnął się, znów mnie pocałował i wjechał z powrotem na szosę .

            Po paru minutach byliśmy już u celu . W miejscu , gdzie zawsze z Jacob’em parkowaliśmy samochód stały auta moich bliskich . W tym momencie wpadłam na pewien pomysł :

- Jake …- zaczęłam , a mój ukochany spojrzał w moją stronę na znak ,że mam kontynuować. – No bo dziś mam urodziny i tak sobie myślałam , czy nie mógłbyś zawieść mnie na łąkę tak jak kiedyś to robiłeś ? – byłam pełna entuzjazmu , ponieważ gdy byłam mała uwielbiałam jeździć na moim własnym wilku . Moja prośba go rozbawiła :

- A może zaniosę cię jak będziemy wracać , bo wiesz … to moja jedyna koszula , a nie chciałbym jej zniszczyć . Rozumiesz, prawda ? – zaczęłam się panicznie śmiać bo zobaczyłam z jakim zakłopotaniem to mówił .

- Oczywiście ,że tak głuptasie ! – mówiąc to rzuciłam mu się na szyję .

- Ufff ! A ja już myślałem , że za wszelką cenę będziesz chciała się WŁAŚNIE TERAZ  przejechać . Ulżyło mi – powiedziawszy to, zarechotał cichutko .  Nabijał się ze mnie .

- Ej , jak tak możesz myśleć ! Ja nie jestem jak ten inne jedynaczki , które musza mieć wszystko czego sobie zapragną . Ja nie jestem płytka ! – nakrzyczałam na niego udając obrażoną, ale najwidoczniej nie wyszło mi to , bo Jake zaśmiał się tylko i powiedział :

- Oczywiście skarbie , nie jesteś płytka . Ty jesteś po prostu PANEL ! – powiedziawszy to prychnął głośnym śmiechem . Tak szczerze mówiąc to ten żart mu się nie udał i nie był wcale śmieszny, ale dałam mu sójkę w bok i grając obrażoną księżniczkę poszłam w stronę polany . Ale za chwilę usłyszałam wołanie :

- Nessie ! Hej , Renesmee ! Czekaj na mnie ! Chyba się nie obraziłaś ? – nie minęły sekundy a Jacob był już przy mnie . Spojrzałam mu prosto w oczy . Nie , nie mogłam już udawać . Te jego oczy , hmmmm… marzenie !

- Oczywiście ,że się nie obraziłam ! – w tym momencie najpierw mnie pocałował ,a potem wziął za biodra, uniósł wysoko w górę jak małe dziecko i usadził mnie wygodnie na swoich plecach . Ruszyliśmy rozbawieni w kierunku łąki .

ROZDZIAŁ 1 . „ Wyprawa „

Wiele ludzi patrzy na mnie , jak na jakiegoś odmieńca . No może rzeczywiście nim jestem , ale przecież nie okazywałam tego w miejscach publicznych ( przecież nie mogli się  zorientować że jestem w połowie wampirem, a w połowie człowiekiem ).

Może patrzą tak na mnie dlatego ,że mam bardzo jasną cerę ,wręcz mleczną, policzka zdobią mi rumieńce , które w pewnych momentach iskrzą czerwienią . Włosy mam kręcone ( po dziadku Charliem) koloru kasztana ( po tacie ) . Oczy, które bez dwóch zdań odziedziczyłam po mamie i dziadku , są koloru mlecznej czekolady . Niektórzy mówią że jestem piękna, ja sama w to nie wierze , bo nie mogę dorównać urodzie mojej mamie. Wiem , że to te wampirze geny , ale i tak uważam ją za najpiękniejszą kobietę na świecie .

A może to nie dlatego tak na mnie patrzą , może to dlatego ,że wszędzie pojawiam się się z umięśnionym , przystojnym i bardzo wysokim Queltickim chłopakiem . Pewnie to dziwnie wygląda dla innych ludzi , ponieważ Jake z wyglądu to moje zupełne przeciwieństwo. W sumie sama nie wiem dlaczego tak patrzą. Ale to ich sprawa , nie będę wnikać .

Tego popołudnia miałam jechać z Jacob’em do Seattle , więc martwiłam się tym, że będą się tak właśnie patrzeć – jak na dwóch ufoludków . Z własnych myśli wyrwał mnie Jake wołający z przed domu :

-Nessie ! Ile mam na Ciebie czekać ?! Uwielbiam cię naprawdę , ale już nie mogę wytrzymać. Czekam już tu 20 minut !

- Już ! Tylko ubiorę buty . Spieszę się naprawdę . Zaraz tam będę ! – naprawdę się spieszyłam.  Nie mogłam się doczekać ,aż znowu go ujrzę .Aż zobaczę jego tryskające entuzjazmem oczy i piękny uśmiech . Aż wtulę się w jego tors . Aż poczuję na skórze ciepło jego oddechu .

Pobiegłam do garderoby mamy i wzięłam czarne baletki, które pasują do sukienki , którą przyszykowała mi Alice . Dobrała to tego także śliczny srebrny komplet biżuterii. Trochę dziwnie się z tym czułam , bo zazwyczaj chodziłam w zwykłych przetartych dżinsach , adidasach i koszulce ( choć bardzo przeciwna była temu Alice ). Pomyślałam , że pewnie dziwnie będę wyglądać w tym ubraniu przy Jacob’ie ,ponieważ on nosił zazwyczaj tylko spodnie , by szybciej móc się przeobrazić w wilka .

            Gdy otworzyłam drzwi ,ku mojemu zdziwieniu przy nich nie stał chłopak ubrany tylko w dolną część odzienia . Jacob wystroił się porządnie , miał ubrane całkiem schludne spodnie dżinsowe , koszulę w kratę oraz eleganckie buty . Popatrzyłam co ma w ręce – był to bukiet przepięknych kwiatów . Z wrażenia wyrwało mi się :

-Wow !

- To ty mówisz „ wow” ? To co ja mam powiedzieć , co ? – zaśmiałam się cichutko po nosem ,ale i tak wiedziałam , że to usłyszał .

- Wyglądasz pięknie Nes… Renesmee . – przy wypowiadaniu tych słów uśmiechnął się tak , że zaparło mi dech w piersiach . Musiałam się pewnie też zarumienić , bo zaśmiał się cicho .

- No co ?

- Rumienisz się prawie tak samo jak Bella …

- Prawie ? – nie wiedziałam , w czym różni się mój rumieniec ,od tego jaki miała Bella .

- Bo ty rumienisz się jeszcze ładniej od twojej matki .

- Głupek ! – powiedziałam to dając mu sójkę w bok . Zaśmiał się przy tym tak głośno, że chyba wybudził wszystkie zwierzęta w lesie .

            Wręczył mi kwiaty. Uśmiechnęłam się do niego z uczuciem .Miałam właśnie podziękować mu za kwiaty , ale on w tym momencie przyłożył mi palec do ust . Spojrzałam mu w oczy , a on uśmiechnął się zawadiacko i pocałował mnie czule . Jeszcze nigdy mnie tak nie całował . Czułam się cudownie .

            Gdy skończył zaczęłam się zastanawiać co to za okazja . Ubrał się elegancko , przyniósł kwiaty ,całował mniej jak nigdy . Nie rozumiałam co się dzieję . Ale i tak byłam szczęśliwa .

PROLOG .

Patrząc w niebo doszukiwałam się dziwnych kształtów, zupełnie tak jak to robiłam gdy byłam młodsza . Sprawiało mi to taką samą frajdę jak dawniej . Może to dlatego że miałam 6 lat , choć nie wyglądałam na tyle . Osoba , która by mnie teraz zobaczyła , bez żadnych skrupułów , dałaby mi 17 lat . Nie mogłam nic z tym zrobić , ale pocieszałam się faktem , że kiedyś przestane rosnąć i wtedy będę żyć nieśmiertelnie jako młoda kobieta .

Nagle , jak porażona prądem wstałam na równe nogi . W panice obejrzałam się dookoła, ale znajdowałam się na łące . Na tej samej ,na którą przychodziłam od małego z Jacobem i na którą mama mówiła że jest „zaczarowana” . Lecz czegoś mi brakowało . Właśnie ! Nie było przy mnie Jake’a . A przecież zawsze ze mną tu był . Nie rozumiałam o co tu chodzi .

Puściałam się biegiem do domu . Ale ku memu dziwieniu , gdy tylko opuszczałam łąkę zaraz się na niej znajdowałam . Wtedy spostrzegłam że to sen . Ale jak na wściekłość , nie mogłam się z niego o budzić . Wtem , usłyszałam że ktoś biegnie w moim kierunku .  I to nie był człowiek . Kątem oka spostrzegłam , że to wampir . Któż by inny poruszał się z taka gracją i wdziękiem ,  a przy tym  z taką szybkością . W pewnym momencie owy wampir przystanął i zaczął mi się przyglądać . Zrobiłam podobnie . Na pierwszy rzut oka widać było jak na dłoni jarzące się ze wściekłości i pragnienia czerwone tęczówki . Byłam przerażona zaczęłam panicznie krzyczeć . Ale nagle usłyszałam czyjś melodyjny głos :

- Nessie ! Nessie ! Nessie ! No wstawaj no !

- Co, co się stało ? – spytałam , a moim oczom ukazał się Jacob . Spostrzegłam , że leżę na moim łóżku ,a obok mnie stoi zdezoriętowany chłopak .

- Nic , się nie stało . Smacznie spałaś a w pewnym momencie zaczęłaś krzyczeć . Nie rozumiem dlaczego to ty mnie pytasz co się stało . To chyba ja powinienem zadać ci to pytanie . – mówiąc to uśmiechnął się słodko  .

            Nie zważając na nic rzuciłam mu się na szyję i przytuliłam go mocno , a on w tym czasie pocałował mnie delikatnie w czoło . Byłam z nim szczęśliwa . Byliśmy razem zaledwie od miesiąca , ale i tak wiedziałam że Jacob jest mi przeznaczony . A potwierdziło się to , gdy  powiedział mi pewnego popołudnia co do mnie czuje i że w dniu moim urodzin wpoił sobie  właśnie MNIE ! Pamiętam , że kiedyś strasznie się męczyłam , rozmyślając jak to będzie jak Jake sobie kogoś wpoi . A tu się okazało , że od samego początku był MI przeznaczony ! To było szczęście nie do opisania .

            I tak siedziałam w ramionach mojego przyjaciela , brata , obrońcy , opiekuna … i ukochanego . Czułam się cudownie . Nic nie było wstanie przerwać naszego szczęścia .