ROZDZIAŁ 18. "Hawaje"

Nasz samolot był już gotowy . Wszyscy ruszyli w stronę wejścia . Troszkę się stresowałam , bo nigdy nie leciałam samolotem . Weszliśmy . Pokazaliśmy hostessie bilety ,a ta wskazała nam nasze miejsca . Rzędy były trzyosobowe . Mi trafiło się miejsce pod oknem . Usiadłam wygodnie . Jake , który miał miejsce obok mnie , najpierw włożył nasze bagaże podręczne do schowka , a potem usiadł . Nagle do samolotu weszła jakaś dziunia . Miała założone czarne szpilki , mini tego samego koloru i biały top z ogromnym dekoltem . Długie czarne włosy opadały jej na ramiona . Była całkiem ładna ,ale zbyt sztuczna . Zauważyłam ,że zostały tylko dwa wolne miejsca , obok jakiegoś starszego pana i obok Jacoba . Modliłam się ,żeby nie usiadła obok mojego chłopaka . Podeszła do hostessy , a ta powiedziała jej gdzie usiąść . Spojrzała w naszą stronę i na jej twarzy pojawił się szyderczy uśmieszek . O nie ! Tylko nie to … Idąc  ku nam poprawiała włosy , naciągała bluzeczkę , aby dekolt był jeszcze większy i wydęła usta ,tak ,że wyglądała , jakby miała je sztuczne … O boże co za sucza! Usadowiła się na swoim miejscu , spojrzała w stronę mojego chłopaka , potem na mnie , potem znów na Jaka’a i uśmiechnęła się triumfalnie .

-Witaj ! – powiedziała seksownym głosem , myślałam ,że tam wybuchnę ! Jake spojrzał na nią zdezoriętowany . Popatrzył na jej twarz ,a potem… oczywiście , na cycki ! Zrobił wielkie oczy .

- Cześć . – odpowiedział jej . Dyszałam już ze złości . Spokojnie Nessie , on przecież nie zainteresuje się taką lalunią . Nagle pilot zabrał głos i poprosił ,aby zapiąć pasy . Pospiesznie wykonałam o co prosił . Zaczęliśmy startować . Chwyciłam Jacoba za rękę . Bałam się trochę . On uśmiechnął się do mnie słodko i mocno uścisnął moją dłoń . Ona to zobaczyła i zrobiła złą minę . Nie przejęłam się tym ani trochę . Jake jest mój i zawsze mój pozostanie . Podczas lotu rozmawiałam z moim chłopakiem i naglę usnęłam . Spałam tak chyba dobre 2 godziny , aż się przebudziłam . Usłyszałam chichot jakiejś dziewczyny i śmiech … Jake’a ?! Z ogromną prędkością spojrzałam w jego stronę . Razem z tą pizdą rozmawiali i śmiali się . Teraz to już byłam wściekła . Spostrzegłam ,że trzyma ona rękę na nodze mojego ukochanego . Już miałam jej się rzucić do gardła . Nie miałaby przy mnie szans . Jakie może mieć szanse zwykły śmiertelnik z pół wampirem ? Żadne. Ale postanowiłam się uspokoić . Chrząknęłam wystarczająco głośno ,aby mnie usłyszeli . Jacob speszony spojrzał w moją stronę .

- O cześć skarbie … nie wiedziałem ,że już nie śpisz … właśnie Hannah opowiadała mi historię jak to … - i przerwał , bo zauważył ,że patrzę się ze złością na jego nogę , na której ta małpa trzymała dłoń . Szybko ją zrzucił . Spojrzał na mnie potulnym wzrokiem . – Przepraszam cię . – wybąknął .

- Za co ty ją przepraszasz ?- z rozbawieniem zapytała ta „lalka” .

- To nie on powinien mnie przepraszać , tylko ty . Powinnaś przeprosić za to ,że jesteś taką suką ! – powiedziałam ze złością przez zaciśnięte zęby .

- Że co proszę ?! – powiedziała oburzona .

- To co słyszałaś .

- Hahaha , jesteś śmieszna . Zachowujesz się jak małe dziecko .

- To nie ja podrywam chłopaka wiedząc ,że on ma dziewczynę . To nie ja ubieram się jak dziwka . To nie ja …

- Nessie proszę cię , uspokój się . – błagał Jake .

- Nie zdołam się uspokoić dopóki ona tu siedzi . – w tym momencie podeszła hostessa .

- Przepraszam bardzo , ale inni pasażerowie skarżą się , że państwo się kłócicie i nie dajecie im odpocząć .

- Przepraszamy bardzo . – Jacob wyręczył nas . – Ale mam prośbę . Wtedy na pewno nie usłyszy pani żadnej kłótni .

- Tak ? Jaką ? – zapytała zaciekawiona hostessa .

- Prosiłbym o przeniesienie tej pani na inne wolne miejsce ,ponieważ to ona jest przyczyną tych kłótni. – mówiąc to wskazywał na Hannah . Byłam w szoku . Wstawił się za mną .

- Pffff ! – ta małpa wstała i odeszła z obrażoną miną .

Reszta lotu minęła w ciszy . Byłam mu wdzięczna za to ,że się za mną wstawił ,ale wciąż byłam zła . Gdy wylądowaliśmy poszłam po swój bagaż i zaczekałam na Jacob’a . Gdy podszedł od razu zapytał :

- Wciąż się na mnie gniewasz ?

- Nie gniewam się , tylko jestem zła .

- To jedno i to samo .

- No to widzisz , masz już odpowiedź .

- Skarbie , naprawdę cię przepraszam , ale ty zasnęłaś , a mi się nudziło . Ona zaczęła do mnie gadać i tak jakoś się to dalej ciągło …

- A to ,że jej ręka spoczywała na twojej nodze , to też przez to ,że ci się nudziło ?

- Nawet nie zauważyłem , kiedy położyła ją tam . Uwierz mi . Nie mam z nią nic wspólnego . – no i zrobił te przeklęte proszące oczka ! Nie miałam siły im się przeciwstawić , uległam …

- No dobrze …

- Kocham cię ! – powiedziawszy to podszedł blisko mnie i złożył namiętny pocałunek na moich ustach. Potem spojrzałam mu prosto w oczy .

- Ja też cię ko… - tylko to zdołałam wydusić , bo on znów wpił swe usta w moje .

Następnie podążyliśmy w stronę taksówek . Trzymaliśmy się za ręce i oboje promiennie uśmiechaliśmy . Już mieliśmy wsiadać do taksówki gdy podszedł do nas pewien mężczyzna ubrany w garnitur.

- Przepraszam , czy pan Black i panna Cullen ?

- Tak , zgadza się . – odpowiedziałam zdziwiona . Skąd on nas zna ?!

- Proszę za mną . – powiedział uprzejmie .

- Przepraszam ,a kim pan jest ? – zadał pytanie Jake .

- Jestem waszym szoferem . Czy pani Alice nic nie mówiła ? – Alice !? Ona zawsze coś musi uknuć .

- Niestety, nic nie mówiła .

- Ale teraz państwo wiecie kim jestem , więc zapraszam do wozu . – wskazał ręką na ogromną czarną limuzynę . Zrobiłam wielkie oczy . Wziął od nas bagaże i otworzył drzwi . Weszłam do środka . Nie mogłam się nadziwić . Skąd tu się wzięło tyle miejsca ? Usiadłam wygodnie . Wyciągnęłam telefon z kieszeni . Wybrałam numer do Alice . Już po pierwszym sygnale odebrała .

- I co dolecieliście bezpiecznie ? Jak wrażenia ? Podoba ci się tutaj ? Dojechaliście już do hotelu ? – chochlik zasypywał mnie masą pytań .

- Alice ! Spokojnie …

- Oj . No tak . Przepraszam zapędziłam się troszkę .

- Po pierwsze , lot minął bardzo dobrze , no z wyjątkiem jednego pewnego zdarzenia . Ale o tym opowiem ci w domu . Po drugie , jeszcze nie jesteśmy w hotelu , dopiero wsiedliśmy do wozu . A propos wozu . Alice , co ci strzeliło do głowy ,żeby wynajmować limuzynę i szofera ?

- Moja bratanica musi mieć to , co najlepsze . – odpowiedziała z dumą .

- Alice ,jestem ci za to wdzięczna ,ale czasami przesadzasz …

- Czasami ? – prychnął śmiechem mój ukochany .

- Powiedz Jake’owi ,że go słyszałam . – odparła moja ciotka .

- Jacob , ona mówi ,że cię słyszała . – powiedziałam od niechcenia .

- No i o to chodziło . – zaczął się śmiać .

- Jak tylko przyjedziecie ,to dostanie mu się .

- Hahahaha , już to widzę . – drwił sobie Jake .

- Dobra,skończcie już . – denerwowało mnie już to ich przekomarzanie się .

- Dobrze , trzymaj się Nessie !

- Pa , Alice ! – i się rozłączyłam .

Jechaliśmy główną ulicą . Było pełno ludzi . Z wyglądu można stwierdzić, że większość z nich to turyści. Podobało mi się tutaj . Miasto tętniące życiem . Pełno kolorowych straganów . Wszyscy ludzie byli uśmiechnięci ‘od ucha do ucha’ . Nagle skręciliśmy w jakąś polną drogę . Było na niej może zaledwie trzech ludzi . Wjechaliśmy do jakiegoś ogromnego lasu , gdzie już całkiem żywej duszy nie było . Trochę to było dziwne . Znajdowaliśmy się daleko od jakichkolwiek hoteli . W oddali zobaczyłam domek . Gdy podjechaliśmy bliżej zauważyłam ,że to nie żaden domek , tylko wręcz pałac ! Był ogromny . Cały był z drewna. Miał dwa piętra . Trzy metry od domu znajdowała się plaża i morze . Samochód zatrzymał się . Szybko wyleciałam z auta . Rozglądałam się z szeroko otworzonymi oczyma. Tu jest cudownie ! Weszłam pospiesznie do środka . Przedpokój był zwyczajny , pomalowany na biało . Była tam tylko drewniana szafka na buty , wieszak na ubrania i parę obrazów . Skręciłam w prawo . Znajdowałam się teraz w pokoju głównym . Był w kolorze kremowym . Brązowe stare meble idealnie pasowały do tego koloru . Gdzieniegdzie były położone skóry dzikich zwierząt .  Poszłam do następnego pomieszczenia , okazało się ,że to kuchnia . Była w kolorach niebiesko- białych . Efekt był bardzo ładny . Potem była łazienka . Była malutka . Zielone płytki , biały prysznic i tego samego koloru ubikacja i komoda . Podejrzewałam ,że większa znajduje się na górze . Popędziłam szybko po schodach . Na górze był mały przedpokoik w kolorze żółtym . Była tam tylko mała półeczka w kolorze niebieskim . Znajdowały się tam też trzy drzwi , prowadzące do kolejnych pomieszczeń . Otworzyłam pierwsze . I tak jak się spodziewałam, znalazłam się w ogromnej łazience . Wanna , w której spokojnie zmieściłyby się trzy osoby, znajdowała się na środku . Na jednej ścianie wisiało ogromne lustro ,a pod nim mieściły się dwie umywalki . Był tak także jeszcze jeden prysznic , ubikacja , bidet , półeczki , itp.  Łazienka była w kolorach brązowo – kremowo – białych . Podążałam teraz do następnego pokoju. Otworzyłam drzwi i moim oczom ukazała się wspaniała sypialnia ! Była ona w kolorach czerwono – czarno – białych .  Wielkie łoże z baldachimem , które w całości było w bieli wspaniale wyglądało na czerwonej ścianie . Równolegle do łóżka , znajdowała się ściana , także koloru czerwonego , przy której znajdowała się ogromna stara czarna szafa z elementami białego koloru . Wisiał tam także obraz , miał białą ramę . Namalowana była tam jakaś para . Wyglądał on bardzo staro . Kobieta , która się tam znajdowała kogoś mi przypominała , tylko nie wiem kogo … U dołu obrazu zobaczyłam ,że jest wyryta litera „ E ” . Nie rozumiałam o co chodzi … Postanowiłam dalej zwiedzać pokój . Na następnej ścianie , koloru białego , były dwie czarne komody , czerwona lampa  oraz lustro w szkarłatnej ramie . Na panelach spoczywał puszysty biały dywan. Było tutaj cudownie ! Tak jak w innych pokojach meble były bardzo stare , tylko niektóre rzeczy były nowe i wyglądały jakby dopiero co były dodane do wnętrza , ściany były trochę wyblakłe , ale nie przeszkadzało mi to , tak nawet wyglądało ładniej. Lubiłam domki w starym stylu  .Udałam się do następnego pomieszczenia . Niestety gdy chciałam otworzyć drzwi nieudało mi się to , ponieważ były zamknięte . Zobaczyłam ,że na niebieskiej półeczce w przedpokoju leży stary klucz . Wzięłam go . Włożyłam do zamka i przekręciłam . Udało się ! Drzwi otworzone . Był to malutki pokoik . Ściany pomalowane na jasną zieleń , drewniane łóżko z białą pościelą . Na środku stał mały drewniany stoliczek i malutkie białe krzesełko . Otworzyłam białą szafeczkę , która znajdowała się pod ścianą . Była tam stara szmaciana laleczka . Obok niej leżało stare , wyblakłe czarno – białe zdjęcie . Wzięłam je w dłoń . Znajdowała się tam ta sama kobieta , co na obrazie , tylko tym razem nie była z mężczyzną , tylko z malutką dziewczynką , wyglądała na co najmniej roczek . Odwróciłam zdjęcie . W tyle było napisane :

„ Kochani Julian i Harris ,

 Kocham was z całego serca , ale niestety muszę was opuścić . Tak będzie dla was lepiej . Nigdy nie przestanę o was myśleć . Zawsze pozostaniecie w moim sercu , do końca życia i nawet dłużej .

Ty Julian wyrośniesz na śliczną , mądrą i rozsądną dziewczynę , jestem tego pewna . Opiekuj się ojcem . I pamiętaj ! Nigdy nie daj się zastraszyć i stawiaj zawsze na swoim , a osiągniesz wszystko .

A ty Harris , wiedz , że jesteś jedynym mężczyzną w moim życiu . I zawsze byłeś . Nie boję się ,że pod twoją opieką Julian zejdzie na złą drogę , nie . Wiem na pewno ,że wychowasz ją najlepiej jak umiesz .

Jeszcze raz KOCHAM WAS .

Żegnajcie .

E . ”

Łzy napłynęły mi do oczu . Wzruszyłam się . I znowu ta „ E ” … Postanowiłam ,że dowiem się kto to jest . Z dołu usłyszałam wołanie Jacoba . Zamknęłam drzwi na klucz i odłożyłam go na miejsce . Zbiegłam na dół .

- Płakałaś ? – z troską zapytał się Jake .

- Nie … ja tylko …wzruszyłam się . Tu jest tak pięknie . – na razie postanowiłam nie mówić mu o tym .

- Racja , jak w raju . – powiedziawszy to przytulił mnie mocno . W mojej głowie cały czas widniała ta „E ” . Muszę się dowiedzieć kto to jest … albo był …

_______________________________

Noo i jest . W końcu go skończyłam . Podejrzewam ,że następne posty będą się pojawiać jeszcze żadziej , bo zaczynają się wakacje i znając życie , nie będę miała czasu na pisanie . Ale postaram się pisać jak najczęściej . Mam nadzieję ,że się spodoba : )

ROZDZIAŁ 17 . "Wyjazd" .

Siedziałam z zamkniętymi oczami na polanie. Upajałam się świeżym powietrzem . Z głębi lasu słychać było śpiewy ptaków ,szum wiatru, odgłosy różnych owadów . Po głowie krążyła mi myśl, że muszę się z tym pożegnać na całe dwa tygodnie . Jeszcze nigdy nie wyjeżdżałam na dłużej z Forks . Tutaj się wychowałam i zawsze , gdziekolwiek będę się znajdować , będę za tym tęsknić.

Nagle wszystko ucichło. Otworzyłam szybko oczy . Jake przemienił się w wilkołaka i stał w pozycji gotowej do ataku . Pospiesznie skryłam się za nim. Teraz oboje wpatrywaliśmy się w pewien obiekt w środku lasu , który z ogromną prędkością zbliżał się do nas. W pewnej chwili zauważyłam , że tą osobą jest nieziemsko piękna kobieta. Zatrzymała się na odległość jakiś dziesięciu metrów . Dostrzegłam, że ma szkarłatno- czerwone tęczówki oraz ,że w jej oczach kryje się strach .  Postanowiłam ,że podejdę bliżej , na znak tego , że jesteśmy pokojowo nastawieni . Zrobiłam trzy kroki w przód . On cały czas przyglądała mi się podejrzliwie .  Zrobiłam jeszcze 5 kroków . W tym momencie ona cofnęła się krok w tył .

- Nie bój się . – powiedziałam przyjaźnie .

- Wcale się nie boje . – pewnym głosem odezwała się niespodziewanie .

- To dlaczego cofasz się do tyłu ? – zapytałam , widząc ,że cały czas robi kroki w tył .

- Nie ufam wam …

- Nie martw się . Jesteśmy przyjaźnie nastawieni . – z wielkim uśmiechem na ustach próbowałam ośmielić przybyszkę . – Mam na imię Renesmee . – wyciągnęłam rękę i zbliżyłam się o 5 kroków w przód . Ta także podeszła i uścisnęła mi dłoń .

- Nazywam się Fiona . – i w końcu na jej twarzy zagościł uśmiech . – A to kto ? – zapytała , patrząc podejrzliwie na mojego wilkołaka .

- To jest Jake , mój chłopak .

- Chodzisz z wilkiem ? – zapytała z ogromnym szokiem . Rozśmieszyło mnie to pytanie i wybuchłam śmiechem .

- Nie , to jest zmiennokształtny człowiek . – odpowiedziałam dalej pełna  rozbawienia . – Jacob , idź może się przemień , dobrze ? – mój chłopak na to pytanie pokiwał głową i wszedł do lasu . – A co ty tutaj robisz ? – teraz zwróciłam się do Fiony .

- Jakieś dwa dni temu zostałam zmieniona, po czym szybko stamtąd uciekłam . I odtarłam ,aż tutaj .

-A jak zostałaś przemieniona ? Skąd uciekłaś ? – zasypywałam ją toną pytań ,ale chciałam wiedzieć o niej jak najwięcej .

- Dokładnie nie pamiętam . Wiem tylko tyle , że obudziłam się z ogromnym pragnieniem . Leżałam na zimnej posadzce w jakimś zamku . Wstałam i zobaczyłam ich …

- Ich ? Czyli kogo ?

- Nie wiem kto to był . Było ich trzech . Byli dumni i wdzięczni. Jeden z nich cały czas się do mnie uśmiechał . Ale nie tak jak ty, przyjaźnie  , tylko jakoś tak… jakby miał jakieś plany wobec mnie . Wypytywali mnie o różne rzeczy . Ja im mówiłam ,że nic nie pamiętam . Nie wiem kim byłam jako człowiek . Zupełna pustka . Jeden z nich bardzo się rozzłościł i kazał mnie jednemu ze swoich ochroniarzy mnie ‘zniszczyć’ . Ale ten , który się do mnie uśmiechał wstawił się za mną , sama nie wiem dlaczego , oraz kazał mnie zaprowadzić do mojej komnaty . Piękna szatynka wskazała mi drogę. W tym pokoju ściany były pomalowane na czarno , a na oknie była powieszona szkarłatna zasłona . Usiadałam na czarnym narożniku . W gardle cały czas mnie piekło . Nagle otworzyły się drzwi . Do pokoju weszła ta sama kobieta , która mnie tu przyprowadziła . W ręce trzymała duży kubek . Postawiła mi go na czerwonym stoliku i bez słowa wyszła . Sięgnęłam po naczynie . Była w nim krew . Troszkę się obrzydziłam ,ale z jakaś część mnie chciała to wypić . Wzięłam pierwszy łyk . Zasmakowało mi . A co lepsze , gardło przestało tak palić . Susem wypiłam resztę . Siedziałam tak i zastanawiałam się co się ze mną stało . Nagle podmuch wiatru jakimś cudem otworzył okno w mojej komnacie . Bez chwili zastanowienia wyskoczyłam przez nie i pobiegłam przed siebie . Jakaś siła przywiodła mnie tutaj i oto jestem . – skończyła swój monolog . Zaskoczył mnie . Jedno wiem . Była u Volturi’ch . I pewnie posiada jakiś talent , skoro Aro wstawił się za nią .

- Zaskoczyłaś mnie . – powiedziałam w końcu . Ta uśmiechnęła się lekko . W tym momencie z lasu wyszedł Jake . – Jacob , nie uwierzysz ...

- Wiem , wiem wszystko słyszałem . – przerwał mi . – Może dobrym pomysłem będzię jeżeli zaprowadzimy ją do domu , bo zaraz będziemy musieli już wyjeżdżać …

- Ach tak ! Wyjazd , zupełnie o tym zapomniałam . Chodźmy ! – zrobiłam krok w przód ,a Fiona podleciała pospiesznie i chwyciła się mojej ręki . Cieszyłam się ,że już mi zaufała. Jake szedł za nami z podejrzliwym wyrazem twarzy .

Weszliśmy do domu . Wszyscy stali na baczność . Przyglądali się Fionie z uwagą .

- Cześć wszystkim ! To jest Fiona . Uciekła od Volturi’ch .

- To niemożliwe … - powiedział Carlisle .

- Jak widać , jest możliwe – odezwała się Rosalie .

Po tych słowach wszyscy usiedliśmy na sofie ,a Fiona znów powiedziała swoją historię . Ja w połowie przeprosiłam ją i usprawiedliwiłam się naszym wyjazdem . Ona odrzekła ,że nie ma sprawy oraz ,że czuje się tu dobrze i bez problemu mogę ją samą z moją rodziną zostawić . Poszła na górę , przebrałam się w wygodne ciuchy . Spakowałam bagaż podręczny . Zażuciłam plecak na plecy i zeszłam na dół , zobaczyć , czy Jake już wrócił od siebie z domu . Okazało się ,że czeka na mnie przy schodach .

- Jacob , mógłbyś mi znieść walizkę , jest trochę ciężka … - poprosiłam łagodnym głosem .

- Jest za ciężka ? Dla półwampirzycy ? To coś ty tam spakowała ? – odrzekł z sarkazmem .

- Tylko potrzebne rzeczy  ! – usprawiedliwiłam się .

- Taaa , jasne . – powiedziawszy o poszedł do mojego pokoju i już chwilę potem schodził z moją torbą.

- Dziękuję ci . – w podziękowaniu pocałowałam go delikatnie . Od razu się uśmiechnął .

Pożegnaliśmy się z wszystkimi . Dostałam oczywiście wykład , jak mam się zachowywać i czego mam nie robić . Ale wiedziałam już ,że połowę z zabronionych rzeczy i tak zrobię . Najczulej żegnałam się z Bellą . Ona ,aż się „popłakała” ( wampiry nie płaczą , ale gdy mają taką potrzebę to wydają specyficzny odgłos) . Po tu całym żegnaniu się poszliśy z Jacob’em do samochodu . Emmet obiecał ,że nas podwiezie na lotnisko swoim Jeppem . W drodze „mój wujek” zobowiązał się pilnować Fiony pod moją nieobecność .

Na miejscu czekała nas jeszcze odprawa i inne duperele . Wszystko to trwało prawie godzinę . Potem usiedliśmy i pozostało tylko czekać na samolot …

_________________________

Trochę długo to pisałam ,ale nie miałam weny i do dzisiejszego dnia w mojej szkole wystawiali oceny , więc było ciężko . Ale jest już dobrze poprawiłam wszystkie oceny ,które chciałam poprawić . Więc mam średnią 5.2 :) Jak na gimnazjum to chyba dobrze , przynajmniej mi się tak wydaje :D

No nic , następny rozdział będze ciekawszy , mam już nawet pomysł na niego . Więc życzcie mi weny XD .



ROZDZIAŁ 16 . "Powrót"

To już dziś . Tego dnia wyjeżdżam z Jacob’em na Hawaje . Już się nie mogę doczekać . O dziewiętnastej mamy być na lotnisku . Jest siódma rano . Jakoś nie mogę spać , może to z powodu ekscytacji tą wycieczką . Poczułam ,że ktoś skacze po drzwiach mojego pokoju . Zapewne jest to Backo . Poszła mu otworzyć . Wleciał jak z procy i skoczył mi na łóżko . Uwielbiam tego psa ! Z powrotem zamknęłam drzwi i położyłam się na łóżku . Patrzyłam w sufit ,a Backo nosem trącał moją rękę .

- Co chcesz mały ? – zapytałam „moje maleństwo” . Zrobił proszącą minę . Oho ! Chyba jest głodny . Wstałam , podeszłam do drzwi i je otworzyłam . – No chodź , dam ci coś . – On jednak nie ruszał się z miejsca . Ciekawe o co mu chodzi … - Backo ! No ruszaj się , idziemy do kuchni . – Ale on uparcie siedział na podłodze . Spojrzałam na niego złym wzrokiem , a ten wstał i podszedł do okna . Zrobiłam zdziwioną minę . On zaś wskazał pyszczkiem okno . Chyba chodziło mu ,abym przez nie zajrzała . Podeszłam i wyjrzałam przez okno . Nic nie zobaczyłam . Spojrzałam na Backo zdezorientowana . Popatrzyłam jeszcze raz . Tym razem ktoś stał na skraju lasu . I ten ktoś przyglądał się mi . Byłam zszokowana . Jaki ten pies jest mądry ! Wytężyłam wzrok ,aby zobaczyć kto to jest . Wyglądał zupełnie jak Erick . Szybko zeszłam na dół i w wampirzym tempie podbiegłam na to miejsce , gdzie stał owy chłopak . Podeszłam do niego powoli , był odwrócony tyłem . Kiedy stałam na odległość jakiś 2 metrów , „ujawnił” swoją twarz .

- Erick ! – Wpadłam mu w ramiona . – Gdzie ty byłeś ? Wszyscy cie szukali . – On tylko przytulał mnie mocno ,ale nic nie mówił . – Erick … co się stało ? – zapytałam go w końcu , przejęta tym, że w ogóle się do mnie nie odzywał .

- Nic . Po prostu postanowiłem zwiedzić Amerykę .

- Całą Amerykę ? – byłam zszokowana .

- Niee , oczywiście ,że nie . Tylko pewną część . I wpadłem właśnie w odwiedziny .

- Jak to w odwiedziny ?

- W szkole mi się nudzi , to nie dla mnie . Zwiedzę całą Amerykę , może później też Europę . Kto wie …

- Czyli nie zostajesz ? – było mi trochę smutno ,myślałam ,że zostanie .

- Nie . Przyszedłem tylko wytłumaczyć się z mojego zniknięcia i wracam do mojej podróży .

- Rozumiem …

- A ty nie w szkole ? – zmienił szybko temat .

- Nie , dziś z Jacob’em wyjeżdżamy na Hawaje . – powiedziałam szczęśliwa .

- To Jake wrócił ?

- Tak ,wrócił . Tego samego dnia , w którym zniknąłeś . – nagle usłyszałam jakiś szelest w krzakach . Spojrzałam kto to może być . Zauważyłam tylko rdzawo brązową sierść . – Jake , wyłaź ! – Wyszedł ,tak jak prosiłam . Ale nie był już wilkiem tylko powrotem przemienił się w człowieka .

- Cześć … - powiedział , podszedł do mnie i chwycił mnie w talii .

- Spokojnie , jesteśmy tylko przyjaciółmi . – wytłumaczył się Erick . – A , i przepraszam cię, za ta akcję z pocałunkiem .

- Nie ma sprawy . – uśmiechnął się do niego Jacob . Chyba mu wybaczył . Ufff ! Całe szczęście . Uścisnęli sobie dłoń .

- Słyszałem ,że wyjeżdżacie na Hawaje ? – zapytał Erick Jacob’a .

- Tak , dziś wieczorem . – cały czas oboje byli uśmiechnięci .

- To życzę miłej zabawy . A teraz wybaczcie , pójdę do domu i przywitam się z wszystkimi , a za razem pożegnam .

- Jak to pożegnasz ? To ty nie zostajesz ? – zapytał Jake .

- Nie . Chce zwiedzić świat . Nic mnie tu nie trzyma , więc nie ma przeszkód .

- Aha . To życzę powodzenia . – po tych słowach pożegnaliśmy się z Erick’iem . On poszedł do domu ,zaś my poszliśmy na spacer . Szliśmy bardzo powoli . Trzymaliśmy się cały czas za rękę . Milczeliśmy . W końcu dotarliśmy na jakąś polanę . Usiadłam pod wysokim drzewem , zaś mój ukochany stał i wpatrywał się w głąb lasu .

___________________________
Króciutki ale nie mam teraz czasu . Do 15/06 wystawianie ocen . a ja muszę poprawić ta przeklętą fizykę  -.-więc nastepny najprawdopodobniej pojawi się w piatek lub czwartek :D

ROZDZIAŁ 15 . "List"

Do mojego pokoju wpadły promienie słoneczne . Nie spałam od jakiś 10 minut . Leżałam i rozmyślałam o wczorajszym dniu . Żal mi Logana . Jacob opowiedział mi jak zachował się na widok Flor i Seth’a . Nie powiem tego Florence . Nigdy. To on to musi zrobić . Sam ma jej powiedzieć co niej czuje . Nagle ktoś zapukał do drzwi od mojego pokoju .

- Proszę ! – krzyknęłam . Weszła Flor .

- Hej , już nie śpisz ? – zapytała .

- Nie , a co ?

- Muszę z tobą porozmawiać. – odrzekła i usiadła obok mnie na łóżku. Chyba nawet wiem na jaki temat … - Chodzi o Logana . Wiesz czemu się tak wczoraj zachował ? Zazwyczaj wita się ze mną z uśmiechem , a teraz przeszedł obok mnie z gniewem bez słowa . Nie rozumiem…

- Flor , to ty z nim musisz porozmawiać . Ja ci w niczym nie pomogę . – odpowiedziałam stanowczo .

- Okej , spróbuję . – powiedziała i wyszła z mojego pokoju .

Wstałam z łóżka . Poszłam do łazienki na „poranną toaletę” . Potem ubrałam się i zeszłam do salonu . Nikogo tam nie było . Zdziwiłam się . Zawsze było pełno wampirów z mojej rodziny w tym pokoju . Zobaczyłam list na blacie . Był zaadresowany do mnie . Zaczęłam czytać .

Nessie ,

Nie ma nas w domu, ponieważ postanowiliśmy poszukać Erick’a . Zadzwoniłem rano do Mercedes ,a ta zaprzeczyła ,że byli razem w Seattle . Powiedziała natomiast ,że od razu po szkole pojechał gdzieś . Nie ma go już dwa dni . Zaczęliśmy się martwić . Gdyby zostawił jakiś list lub jakiś znak to by było coś innego . Ale on nie zostawił nic . Przeszukamy najbliższą okolicę , jeżeli nic nie znajdziemy to jutro będziemy szukać dalej . Nie martw się , wszystko będzie dobrze. Jacob obiecał ,że zaraz po patrolu przyjdzie do Ciebie .

                                                                                                                        Edward

Trochę się zmartwiłam . Ale Edward napisał ,że wszytsko będzie dobrze , a ja mu wierzę . Usiadłam na kanapie . Włączyłam telewizor . „Przeleciałam” wszystkie kanały ,ale nic wartościowego nie znalazłam. Wyłożyłam się wygodnie . Do pokoju wleciał Backo .

- O cześć maluchu !  -zawołałam ,a ten wskoczył mi na kolana . – Ale ty urosłeś ! – na moje słowa zaszczekał wesoło . Położył się obok mnie i wtem oboje zasnęliśmy .

Obudziłam się . Leżał koło mnie mój pies oraz naprzeciwko mnie , w fotelu , siedział Jake . Uśmiechał się do mnie wesoło .

- Może należało by wstać , śpiąca królewno ? – zapytał z szyderczym uśmiechem na ustach . Spojrzałam na niego krzywo . – Mam dla ciebie niespodziankę . – powiedziawszy to podszedł do mnie. Wręczył mi kopertę . Otworzyłam ją . Były tam dwa bilety . Ucieszyłam się . Jeszcze nigdy nie była gdzieś dalej sama z Jacob’em . Zobaczyłam kiedy jest wylot . Okazało się, że za dwa dni . Spojrzałam jeszcze gdzie lecimy . Myślałam ,że oczy wyjdą mi z orbit !

- Jedziemy na Hawaje ?! – wykrzyknęłam z radością. – Oszalałeś ? Przecież takie wakacje kosztują majątek …

- To nie ja . Tylko twoja rodzinka .

- Tak się cieszę !

- Ja też - powiedział i pocałował mnie namiętnie . – W końcu będziemy tylko sami … - spojrzałam mu w oczy . Były takie piękne ! Potem zerknęłam na usta . Aż chciało się je całować … i tak tez zrobiłam . Następnie położyliśmy się na sofie i oglądaliśmy jakąś bezsensowną telenowelę , podczas gdy Backo latał po całym domu jak oszalały .

Po dwóch godzinach leniuchowania do domu weszła moja rodzina , niestety bez Erick’a . Zrobiło mi się trochę smutno .

- Nie znaleźliście go ? – zapytałam z nadzieją .

 - Nie . – odparł Emmet . – Szukaliśmy wszędzie, nie rozumiem jak on mógł tak uciec !

- Emmet, nie denerwuj się tak … - powiedziała Rosalie i przytuliła swego męża mocno . Poszli na górę do swojego pokoju . Postanowiłam nie przejmować się tak Erick’iem . Nie jest przecież dzieckiem , wie co robi …

Rozmawiałam z Bellą o wyjeździe na Hawaje . Powiedziała ,żebym koniecznie wzięła dużo strojów kąpielowych i dużo bielizny . Nie rozumiem o co jej chodzi . Ale zrobię tak , w sumie to moja mama , wie co mówi . Zaczęłam się pakować , dwa dni to wcale nie tak dużo …

OCZAMI LOGANA :

Dzisiejszy dzień jest koszmarny . W większości przez to co się stało wczorajszego dnia. Ja naprawdę ją kocham . A gdy zobaczyłem ją z jej chłopakiem , to po prostu nie wytrzymałem . Muszę jej o tym powiedzieć . Może wtedy będzie mi lżej . Wyszedłem z domu . Podążałem szosą . Gdy zobaczyłem spacerującą Flor . Podjechałem do niej .

- Może cię gdzieś podwieść ? – zapytałem przyjaźnie .

- Właściwie, to szła do ciebie .

- To wsiadaj . – powiedziałem . Byłem zaskoczony tym ,że szła do mnie . Usiadła na siedzeniu pasażera. Pojechaliśmy do mojego domu , tam nikogo nie było , więc mogliśmy spokojnie porozmawiać . Usiedliśmy w moim pokoju .

- Chciałaś o czymś ze mną porozmawiać ? –zapytałem niepewnie .

- Tak . Dlaczego wczoraj tak się zachowałeś ?

- A więc o to chodzi… - nie wiedziałem jak jej to wytłumaczyć .

- Więc ? – zapytała oczekując odpowiedzi .

- Zachowałem się tak bo … bo … no … - nie mogło mi przejść to przez gardło .

- No powiedź to wreszcie . –powiedziała prawie krzykiem .

- Bo cię kocham ! – krzyknąłem na cały głos . Florence zrobiła wielkie oczy pełne niedowierzenia . Wstała . Zaczęła chodzić w kółko po pokoju .

- Ale wiesz ,że ja mam chłopaka …

- Wiem . – powiedziałem pełnym smutku głosem .

- Podobasz mi się , naprawdę . Ale kocham Seth’a i on mnie też kocha . I nic ani nikt tego nie zmieni …

- Rozumiem cię .

- Mam nadzięję ,że zbytnio cię nie zmartwiłam . A teraz wybacz muszę już iść … - zaczęła iśc ku drzwiom . Nagle coś we mnie pękło . Podeszłem do niej szybko . Złapałem ją za ramiona . Spojrzałem jej w oczy .

- Pierwszy i ostatni raz … - i pocałowałem ją . Miała takie miękkie i namiętne usta … Nagle zaczęła się wyrywać i udało jej się to . Dostałem w twarz . Bolało .

- Przesuń się ! – uczyniłem co kazała . Ona szybko wybiegła z mojego domu i prędkim krokiem podążała ku swemu domu . Trochę byłem zły na siebie ,że ją pocałowałem ,ale z jednej strony się cieszyłem . Ponieważ mogłem tego nigdy nie uczynić …

Położyłem się na łóżku . Włączyłem płytę „Foo Fighters” . I tak leżałem przez długi czas słuchając muzyki ,aż ktoś nie zapukał do drzwi . Poszedłem na dół . Ktoś nachalnie pukał .

- Zaraz ! – krzyknąłem . Podszedłem i otworzyłem drzwi . Ujrzałem w nich chłopaka Flor .

- Czemu ją pocałowałeś ? – zapytał spokojnie , co mnie zdziwiło , ponieważ myślałem ,że będzie wściekły .

- Ponieważ ją kocham i chciałem chociaż raz ją pocałować . Przepraszam cię za to . Wiem ,że jest twoją dziewczyną , ale po prostu nie mogłem się powstrzymać …

- Dobra , rozumiem . Ale to nie mnie powinieneś przepraszać ,tylko ją .

- Jak tylko ją spotkam , to obiecuję ,że ją za to przeproszę .

- Dobra , muszę lecieć . – i poszedł . To była bardzo krótka ,ale stanowcza rozmowa .

____________________________________

taki tam rozdział , nie mam weny , wybaczcie . dziś także nie miałam zabardzo czasu , bo mam dziś urodziny . huhuhuhuhu <3.

moze wam sie spodoba , prosze o komentarze :D

pozdrowionka : ****

ROZDZIAŁ 14. "Odwiedziny"

Obudziłam się . Nie było obok mnie Jake’a . Zdziwiłam się . A jeżeli to był tylko sen ? To że wrócił , to mi się tylko przyśniło ? Zaczęłam rzewnie płakać. Od tej rozpaczy aż rozbolał mnie brzuch . Położyłam się desperacko na łóżku. Chciałam umrzeć . Bez niego to wszystko nie ma sensu . Poczułam jakbym straciła część mnie . Zamknęłam oczy i nadal płakałam . Nagle ktoś wszedł do mojego pokoju i poczułam ,że usiadł obok mnie na narożniku . Pewnie to był Edward albo Bella . Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać .

- Skarbie co ci ? – otworzyłam z szokiem oczy .

- Jesteś… - ze szczęściem wtuliłam się w jego tors .

- Pewnie ,że jestem . A gdzie miałbym być ? Nie płacz proszę cię . – powiedziawszy to pocałował mnie z czułością w czoło .

- Myślałam ,że wczorajszy dzień to był tylko sen i że to ,że wróciłeś to fikcja . – Jacob uśmiechnął się serdecznie .

- Jestem tu i zawszę będę przy tobie . Obiecuję ci to . – tkliwie spojrzałam mu w oczy . Po czym pocałowałam go z czułością . Tę chwilę przerwał mój ojciec , który wszedł do pokoju .

- Nie mógłbyś chociaż zapukać ? – zapytałam oschle .

- Przepraszam ,ale masz gościa . – powiedział i wyszedł z pokoju . Powinnam była takim tonem do niego nie mówić . Przeproszę go , jak tylko się ubiorę . Wstałam z łóżka i poszłam do łazienki . Jake powiedział ,że pójdzie sprawdzić kto przyszedł . Ja w tym czasie ogarnę się .

OCZAMI JACOBA :

Schodziłem właśnie po schodach , gdy Alice mnie zawołała .

- Jake ! Chodź tu na chwilę ! – dobiegało wołanie z kuchni . Poszedłem posłusznie . W kuchni czekała na mnie Alice , Rosalie , Flor i Bella . Zastanawiałem się o co chodzi .

- Yyyy , co to zamach na moją osobę ? Jak tak to ja stąd idę . – powiedziałem ironicznie i zrobiłem przestraszona minę .

- Niee ! Chcemy ci coś dać . – powiedziała ze śmiechem Bella .

- Ale co ?

- Właściwie to jest prezent dla was … - wręczyła mi niezaklejoną kopertę .

- Mogę ? – zapytałem niepewnie .

- Oczywiście . – powiedziała , jak zawsze , z entuzjazmem Alice . Wyciągnąłem z koperty dwa bilety . Od razu się ucieszyłem , więc ufundowali nam wycieczkę . Super ! Spojrzałem gdzie te bilety są zaadresowane . Zrobiłem wielkie oczy . Hawaje !?

- Was już totalnie pogrzało ? – zapytałem zszokowany miejscem naszego pobytu .

- Nie ,czemu ? – zapytała urażona Alice .

- Bo przecież taki wyjazd jest cholernie drogi !

- Przestań , jeszcze nam podziękujesz . – powiedziała Rosalie .Nie rozumiałem o co jej chodzi . Aż przypomniałem sobie wczorajszą rozmowę z Nessi .

- Podsłuchiwaliście ! – rzuciłem w ich stronę . I tak jak przypuszczałem moje oskarżenia były trafne . bo zrobiły zawstydzone miny .

- No ,ale … no … - Bella nie wiedziała co powiedzieć .

- Dobra , dziękuje wam za bilety ,ale obiecałem powiadomić Nessi , kto przyszedł. – powiedziawszy to uśmiechnąłem się do nich i poszedłem do salonu .Flor wraz ze mną, aby wziąć stamtąd sweter i wyleciała z domu jak petarda . Na kanapie siedział jakiś chłopak . Nie wiem , nie znam się , ale był całkiem przystojny . Zrobiłem się zazdrosny … Pobiegłem na piętro . Otworzyłem drzwi do pokoju mojej dziewczyny .

 - Kto przyszedł ? – zapytała stojąc w spodenkach i w biustonoszu . Podszedłem do niej i pocałowałem ją czule . – Co to ? –zapytała zaskoczona .

- A co już nie mogę pocałować swojej dziewczyny ?

- Możesz ,ale byłam po prostu zaskoczona . – uśmiechnęła się do mnie i złożyła na moich ustach pocałunek . Potem ubrała się do końca .

- Chodź , bo twój gość się może niecierpliwić . – złapałem ją za rękę i podążyliśmy ku drzwiom . Gdy schodziliśmy owy chłopak wstał i spojrzał w naszą stronę . Jego mina była niepocieszona . Wiedziałem ,że podoba mu się Nessi . Po prostu wiedziałem ! Ale ma chłopak pecha, ona jest moja . Uśmiechnąłem się triumfalnie . Edward chyba wyczytał moje myśli , bo pojawił mu się uśmiech na twarzy i niezauważalnie pokręcił głową z rozbawienia .

- Witaj Nessi ! – przywitał się chłopak .

 - Cześć Logan ! Co ty tutaj robisz ?- z radością na twarzy moja ukochana podeszła do tego faceta . Usiadłem ze złą miną obok Edwarda .

 -Nie martw się tak , ona uważa go tylko za przyjaciela . Zresztą on ją też . – powiedział szeptem ojciec Renesmee . Ufff ! Ulga . Wstałem i podszedłem do mojej dziewczyny i jej znajomego .

- Jestem Jake . – przedstawiłem się i podałem mu rękę .

- Ja Logan . – odpowiedział przyjacielsko.

- Chodzisz z Nessi do szkoły ? – zapytałem .

- Tak . A ty gdzie chodzisz do szkoły ?

- Chodziłem do szkoły w rezerwacie La Push , ale już ją skończyłem .

- Ćwiczysz coś ? – zapytał patrząc wielkimi oczyma na moje mięśnie .

- Można tak powiedzieć … - nie wiedziałem jak to mam wyjaśnić , z jednej strony nic nie ćwiczę , a z drugiej strony , jako wilkołak wykonuję dużo pracy fizycznej .

- Nie rozumiem , ale dobra , nie wnikam . – powiedział z wielkim „bananem” na twarzy . Polubiłem go nawet . Kto wie, może wręcz się zaprzyjaźnimy ? Gadaliśmy długo . Cieszyłem się ,że chociaż jeden chłopak , nie chce uwieść mojej dziewczyny . W pewnym momencie Renesmee podeszła do Edwarda przeprosić go za dzisiejszy ton . On oczywiście jej przebaczył . Potem poszła do pokoju , aby zadzwonić po Flor , bo coś długo jej nie ma .Miała przyjść na obiad jakieś 2 godziny temu . Zostaliśmy samo . Mnie wciąż dręczyła jedna sprawa . Musiałem go o to zapytać .

- Dlaczego jak schodziłem z Nessie po schodach miałeś niepocieszoną minę ? 

- Aaa , to . To dlatego ,że chciałem z nią porozmawiać .

- A na jaki temat ? – zapytałem dociekliwie .

- Na temat Flor … - powiedział niepewnie . Pewnie ona mu się podoba . Spojrzałem w stronę Edwarda, który siedział na drugim końcu pokoju . Skinął głową , na znak potwierdzenia . Ale przecież ona jest z Seth’em … Będę musiał go zmartwić .

- Ale Flor ma chłopka, jest nim mój przyjaciel , Seth . Przykro mi . – uświadomiłem chłopaka . Zrobił smutną minę .

- Ah… a miałem nadzieję … - gdy to powiedział do domu weszli Flor i Seth . Trzymali się za ręce i tryskali szczęściem . Zauważyłem ,że Logan pod stołem zacisnął mocno pięść . Oczy mu się zeszkliły . Wstał z miejsca , ruszył przed siebie .  Bez słowa minął szczęśliwą parę i wyszedł . Zrobiło mi się żal chłopaka …

____________________________

Brak mi weny : < Ten rozdział bardzo ciężko mi się pisało , no ale jednak coś z tego wyszło ; p Może nastepny bd lepszy :D
Jak zwykle proszę o komentarze : p

Pozdrawiam

~cypisek ♥ .

ROZDZIAŁ 13. "Motor"

-Śpiochu , wstawaj ! – ktoś szturchał mnie za ramię i próbował rozbudzić . Rozchyliłam lekko powieki . Wszystko było zamazane. Przetarłam oczy . Nad moim łóżkiem stał szeroko uśmiechnięty Erick.

- Czego chcesz ? – zapytałam ze złością .

- Nie wiem czy wiesz, ale za dwadzieścia minut mamy być w szkole . – zrobiłam wielkie oczy . Dwadzieścia minut ?! Przecież ja się nie wyrobię ! Jak petarda wyskoczyłam z łóżka i pomknęłam do łazienki . Szybki prysznic . Tym razem nie myłam włosów, ponieważ nie były aż takie złe … Pomalowałam szybko rzęsy tuszem , włosy związałam w koński ogon i pobiegłam w bieliźnie do pokoju . Erick wciąż na mnie czekał . Nie martwiłam się tym ,że biegam koło niego w majtkach i biustonoszu . Wyciągnęłam z szafy czarne legginsy i białą luźną bokserkę . Narzuciłam na to jeszcze czerwony sweterek i ubrałam do tego takiego samego koloru Conversy . Wyglądałam całkiem nieźle . Umyłam szybko zęby i podbiegłam do biurka ,aby spakować wszystkie potrzebne książki . Wampira już nie było w pokoju , zbiegłam więc na dół .

- Jestem już gotowa ! – prawie że krzyknęłam oznajmiając to moim przyjaciołom .

- Masz szczęście ,że masz wampirze zdolności , dzięki temu to wszystko zajęło ci tylko 5 minut ! – powiedziała z zaskoczeniem Flor . Potem poszliśmy wszyscy do samochodu . Na pierwszej lekcji mieliśmy omawiać „Tristan i Izolda” . Bardzo lubię tę książkę . Czytałam ją bardzo dużo razy . To przez to ,że jak byłam mniejsza to czytałam co popadnie , a moi rodzice w biblioteczce mieli książki tego właśnie typu . Podjechaliśmy pod szkołę . Dzisiaj także wszystkie oczy były zwrócone na nas ,ale przyglądali nam się z mniejszym zaciekawieniem niż wczoraj . Przy wejściu czekał Logan ze swoją siostrą . On jak zwykle promiennie się uśmiechał , zaś ona miała minę brytyjskiej księżniczki . Wiecznie dumna i panosząca się po kątach . Grrrr .

- Cześć wszystkim ! – przywitał się z nami Logan . Na co wszyscy odpowiedzieli mu równie przyjaźnie . Nawet Erick był dzisiaj wesoły i miał pogodną minę . Spojrzałam na Mercedes . Chyba nie ma zamiaru się z nami przywitać . Trudno , sama to zrobię .

- Hej Mercedes . – uśmiechnęłam się do niej radośnie . Ona popatrzyła na mnie zdziwiona .

- No cześć . – wyglądała na niepocieszoną . Nie lubię jej to prawda ,ale może w środku nie jest taka zła… Zauważyłam ,że raz po raz zerka na Ericka , chyba jej się podoba . Postanowiłam ,że użyję mojego daru i mu to przekażę .  Pokazałam mu jak się na niego patrzyła . Spojrzał na mnie pytająco . Przytaknęłam .

- Mercedes masz teraz WF prawda ? – zagadał do niej . On zrobiła wielkie oczy . Wydawała się być zaskoczona tym ,że do niej się odezwał .

- Tak ,to prawda .

- Ja też mam . A może będziesz ze mną w parze ? – zaproponował . Dziewczynie od razu twarz rozpromieniała .

- Pewnie ! – była bardzo podekscytowana . Erick też to zauważył , bo uśmiechnął się pod nosem .  Zabrzmiał dzwonek na lekcję ,szybko popędziliśmy do klas. Otworzyłam drzwi . Stał za nimi zły nauczyciel .

- Panno Cullen , prosiłbym ,żeby to był już ostatni raz . Dobrze ?

- Oczywiście panie Burke . – poczułam się trochę głupio . Usiadłam do wolnej ławki . Nauczyciel zaczął omawiać lekturę. Chyba czytał jakiś fragment . Ale jakoś nie mogłam się skupić . Po głowie wciąż chodziło mi to , co się może dziać z Jacob’em . W pewnym momencie myślami byłam gdzie indziej . Po paru minutach zauważyłam ,że mój nauczyciel stoi nade mną i coś do mnie mówi .

- Panno Cullen , jestem zmuszony wpisać ci uwagę ,za nie uważnie za lekcji .

- Przepraszam pana .

- Nie zrobię ci tego ,pod warunkiem , że powiesz nam twój ulubiony cytat ,z tej właśnie książki , którą omawiamy . – powiedział pewny siebie . Miał chyba nadzieję ,że tego nie umiem . Ale się mylił . Wstałam i zaczęłam swój monolog :

- "Obróciła się ku wschodowi i pomodliła Bogu. Potem okryła nieco zwłoki , ułożyła się przy nich wzdłuż swego przyjaciela, ucałowała mu usta i twarz i obłapiła go ciasno: ciało przy ciele, usta przy ustach. I tak oddała duszę, umarła przy nim, z boleści po miłym przyjacielu." – powiedziałam poetyckim głosem . Wszyscy patrzeli na mnie zdziwionymi oczami . Ja z uśmiechem na twarzy usiadłam na krześle. Spojrzałam na pana Burke’a . Miał skwaszoną minę .

- Dobrze …Tym razem ci popuszczę . – i podszedł do swojego biurka . Byłam z siebie zadowolona . Reszta lekcji szybko mi minęła . Ostatni miałam WF . Lubiłam ten przedmiot, w przeciwieństwie do Belli . Dzisiaj graliśmy w siatkówkę . Zostałam wyznaczona na kapitana . Wygraliśmy wszystkie sety . Po skończonych lekcjach poszłam na parking . Nikogo tam nie było . Zdziwiłam się . Obiecali ,że na mnie poczekają . Sprawdziłam telefon . Są 3 sms-y . Pierwszy od Logana . Napisał w nim ,że dzisiaj musiał wcześniej wyjść , bo pojechał z rodzicami do lekarza i że odwołuje nasze popołudniowe spotkanie , o którym zupełnie zapomniałam . Następny był od Ericka . Pojechał z Mercedes do Seattle . Ucieszyłam się z tego powodu . Może tym sposobem ona stanie się milsza, a on zapomni o mnie . I ostatni . Ten jest od Florence . Przekazała mi w nim ,że Sam przyjechał po nią , bo Seth organizuje miesięcznicę dla nich . To już miesiąc ! Czyli już miesiąc nie widziałam Jacob’a . Nie chciałam po nikogo dzwonić . Postanowiłam ,że pójdę sama . Nagle na parking wjechał jakiś chłopak na motorze , odziany w dżinsy i skórzaną kurtkę . Nie przejęłam się nim zbytnio , ponieważ miał kask i nie widziałam twarzy. Stwierdziłam ,że sobie pójdę . Ale wtem owy chłopak zajechał mi drogę . Spojrzałam na niego oburzona i zdziwiona .

- Czy mógłbyś mnie przepuścić ? – zapytałam oschle . Nic nie odpowiedział . Ale odpiął kask i zaczął go ściągać . Przyjrzałam się temu uważnie . Ciekawiło mnie kto to mógł być . Nagle zabrzmiał dźwięk telefonu .

- Chwila . – powiedziałam do chłopaka i odwróciłam się ,aby odebrać . Dzwonił Edward .

- Co chcesz ?

- Gdzie ty jesteś do cholery ? – zapytał . Trochę nie spodobał mi się ton jego głosu .

- Zaraz będę . Erick i Florence zostawili mnie na pastwę losu ,więc muszę wrócić pieszo .

- Dobra ,ale pośpiesz się . – rozłączył się . Miałam się już odwrócić ,ale ktoś złapał mnie za ramię .

- A może ja cię podwiozę ? – zapytał . Ten głos był mi znajomy , obróciłam się ,aby się upewnić . Ujrzałam najwspanialszy uśmiech na świecie .

- Jake ! – wrzasnęłam i rzuciłam mu się na szyję . Łzy szczęścia napłynęły mi do oczu . On mocno mnie objął ,a ja wtuliłam się w jego tors .Pocałował mnie z miłością w czoło . – Tak się cieszę ,że wróciłeś ! Cholernie tęskniłam . – nie mogłam powstrzymać płaczu .

- Ja też tęskniłem . I to nie wiesz jak bardzo . – powiedziawszy to ujął moją twarz i wpił swe usta w moje . Lekko mnie cmokał . Ja zaś tak długo go nie widziałam ,że mi to nie wystarczało . Zaczęłam szaleńczo go całować . Poczułam ,że lekko się uśmiechnął . Nie chciałam przestać , ale obiecałam Edwardowi ,że szybko wrócę . Nasze usta się rozłączyły . On pocałował mnie w czoło i jeszcze raz mocno przytulił . Mogło by trwać to wiecznie .

- Edward na mnie czeka . – powiedziałam w końcu . –ale nie pogniewa się jak wrócę trochę później .

- Nie , lepiej chodź . Nie chce z nim zadzierać . – uśmiechnął się promiennie ,złapał mnie za biodra i usadowił na motorze . Podał mi dodatkowy kask , który od razu założyłam . On także usiadł i ubrał kask . Uruchomił maszynę . Mocno się go chwyciłam. Ruszyliśmy . Jechaliśmy szosą , zaś ja upajałam się jego zapachem oraz ciepłem jego ciała . Tak mi tego brakowało ! Nim się obejrzałam byliśmy na miejscu . Podążaliśmy do domu za rękę . Edward już chyba wyczuł nasze myśli bo wyleciał z domu jak torpeda .

- Kogo ja tu widzę ! –krzyknął przyjaźnie .

- Cześć ! – zawołał Jake . Przywiali się po przyjacielsku . Cieszyłam się ,że Jacob i Edward mają ze sobą dobry kontakt .

- Chodźcie , bo wszyscy nie mogą się na was doczekać . A właściwie , nie mogą się doczekać Jake’a . Wybacz mała . – uśmiechnął się szyderczo . Ja wtuliłam się w mego ukochanego i pokazałam ojcowi język .  Po krótkiej chwili byliśmy już w salonie . Wszyscy podeszli ,aby przywitać się z Jacob’em . Najbardziej na jego widok ucieszyła się Bella . Potem poszliśmy do mojego pokoju . Edward miał mi coś powiedzieć ,ale to może zaczekać . Usiedliśmy na łóżku . Spojrzałam mu w oczy . Uśmiechnął się do mnie .

- Nie chciałbyś dziś u mnie spać ? – zapytałam niepewnie .

- Pewnie że bym chciał . – odpowiedział . Ucieszyłam się na taką ,właśnie odpowiedz . – Ale co na to Edward z Bellą ? – zapomniałam o nich. Trudno będą się musieli z tym pogodzić .

- Nie przejmuj się nimi . – powiedziałam mu czule do ucha . Na co on przewrócił mnie na plecy ,a sam leżał nade mną . Zaczął mnie namiętnie całować . Chwyciłam jego ciało swymi nogami . On wędrował swoimi ustami coraz niżej , aż do obojczyka , gdzie składał szybkie ,ale czułe pocałunki .

- Jake , my nie możemy … - zaczęłam .

- A , rozumiem . Nie jesteś jeszcze gotowa . Nie martw się , poczekam . – po tych słowach delikatnie  cmoknął mnie w szyję .

- Nie, to nie to . Po prostu , tak trochę dziwnie się czuję , bo cała rodzina jest w domu . I jest jeszcze Edward …

- A więc o to chodzi . Dobrze . Czyli rozumiem ,że innym razem i w innym miejscu , tak ?

- Zgadza się . – uśmiechnęłam się . On położył się obok mnie . Wtuliłam się w niego . Pomimo ,że była dopiero piąta , to miałam ochotę zasnąć w jego objęciach . I tak też się stało .

-___________________________________________

i następny :D mam nadzieję ,że się spodoba . jak zwykle proszę o komentarze :)

I mam do was pytanie . Czy Logan ma starać się o względy Nessi , czy ma odpuścić i znaleść sobie inną . Nie wiem poprostu co napisać , i byłabym wzdzięczna za jakieś pomysły :D bo mam teraz jakąś blokadę XD

pozdrawiam

~cypisek : **

ROZDZIAŁ 12. „Przyjaźń”

Gdy wróciliśmy do domu . Byłam zmęczona . Usiadłam na sofie obok Emmeta . Oglądał on jakiś mecz . Lubiłam sport ,ale dzisiaj nie miałam ochoty na oglądanie meczu . Sięgnęłam po pilot leżący na stole , ale mój wujek mnie ubiegł .

- Chciałaś mi przełączyć mecz, tak ? Niestety ale ci się to nie uda . – uśmiechnął się złośliwie . Do pokoju wszedł Carlisle .

 - Mógłbyś mi dać pilot na chwilę ? – zapytał Emmeta .

- Ale mecz …

- To ważne . – po tych słowach wujek oddał pilot memu dziadkowi . Nacisnął na pilocie nr 1 . Na telewizorze pojawiły się wiadomości .Mówili tam , o jakimś wypadku . Ponoć spowodował go jakiś mężczyzna , który stojąc na drodze nie zauważył nadjeżdżającego auta . Co ciekawe , ten facet zniknął z miejsca wypadku . Kobieta , która prowadziła samochód mówiła , że wydawałoby się ,że nic mu nie jest . Najnormalniej w świecie odszedł z tego miejsca . Przyglądałam się drodze , na której miało miejsce to zdarzenie . Przecież to droga w Forks ! Niedaleko naszego domu . Okazało się ,że ten wypadek zdarzył się jakieś 10 minut temu . Nagle do domu wszedł Erick . Już chciał iść na górę ,ale zatrzymał go Carlisle.

- Erick , podejdź tutaj na moment .- chłopak posłusznie wykonał , to co mu kazano . – Powiedz, czy ty masz coś z tym wspólnego ?- zapytał dzidek Ericka pokazując na telewizor . On zaś nie odzywał się . Postanowiłam ,że zaingeruję .

- Erick , to ty byłeś tym mężczyną ? – zapytałam . On wydawał się być zdziwiony tym ,że odezwałam się do niego .

- Tak ,to ja … - powiedział ze wstydem .

- O stary ! – powiedział z szokiem Emmet .

- Naprawdę przepraszam was wszystkich ,nie wiem co się ze mną stało .

- Nic się nie stało ,ale spróbuj nie robić tego więcej . – powiedziała Esme , którą dopiero teraz zauważyłam. Uwielbiam ją . Zawsze potrafi człowieka podnieść na duchu. Tak też teraz uczyniła . Erick od razu poweselał. Postanowiłam ,że przestane go ignorować . Może zrozumie w końcu ,że możemy być tylko przyjaciółmi . Poszedł na górę . Podążyłam za nim. Złapałam go na schodach .

- Musimy pogadać .

- W porządku. – poszliśmy do jego pokoju .Był bardzo mały. Był pomalowany na szaro z białymi akcentami . Nie było łóżka , tylko mała sofa . Na białych półkach leżało mnóstwo książek . Na biurku leżał czarny laptop , a wokół niego były porozrzucane różne kartki . W kącie pokoju ujrzałam gitarę . Byłam zdziwiona , bo nigdy nie słyszałam ,żeby grał . Po chwili zdałam sobie sprawę ,że te kartki na biurku to nuty do piosenek . Podeszłam aby przyjrzeć się im .

- Piszesz piosenki ? – zapytałam .

- Tak , to znaczy pisze ,ale nie wiem czy są dobre … - przeglądnęłam parę z nich .

- Są świetne ! Zaśpiewasz mi ?- zapytałam z nadzieją .

- Może kiedyś ci coś zaśpiewam . A teraz chciałaś ze mną o czymś porozmawiać ,prawda ?

- Tak . Chciałam ci coś powiedzieć , a właściwie o coś cię poprosić . Cz moglibyśmy zostać przyjaciółmi i przestać się ignorować , tak jak to robiliśmy przez ostatnie tygodnie .

- Zgadzam się co do tego ignorowania ,ale nie wiem czy dam radę się tylko z tobą przyjaźnić . Kocham cię i nic na to nie poradzę .

- Proszę cie, chociaż spróbuj .

- Spróbuję , ale pod jednym warunkiem . – powiedział niepewnie .

- Jakim ?- zaczęłam się zastanawiać ,czego on może chcieć .

- Pozwolisz mi się pocałować . Ostatni raz . – nie byłam pewna . Coś do niego czułam ,więc bałam się ,że znów dam się ponieść. Ale jednak postanowiłam ,że będę silna. W sumie to ostatni pocałunek.

- Dobrze . – gdy to powiedziałam . Przysunął się do mnie , tym razem powoli . Ujął moją twarz . Spojrzał mi głęboko w oczy i wpił swe usta w moje . Delikatnie je muskał . W pewnym momencie coś we mnie pękło . Zaczęłam namiętnie go całować. On także już nie delikatnie mnie muskał , tylko począł szaleńczo składać pocałunki na moich ustach. Chwyciłam go za włosy .On objął mnie w talii i przyciągnął do siebie . Ja trzymając wciąż jego włosy , pociągnęłam za nie , aby był jeszcze bliżej mnie . On chwycił mnie za biodra i podniósł do góry cały czas całując . Uwinęłam nogi wokół jego ciała i usadowiłam się wygodnie . On teraz trzymał mnie za górną część ud . Puściłam jego włosy i delikatnie ułożyłam swe ręce na jego twarzy .Brakowało mi już tchu ,ale to było takie cudowne ! Całowaliśmy się bez opamiętania. Aż w pewnym momencie on postawił mnie na ziemi ,przestał mnie całować i delikatnie od siebie odsunął. Spojrzałam na niego pytająco . Wydawał się być rozbawiony .

- Co cię tak rozśmieszyło ? – zapytałam go podejrzliwie .

- To ,że ty mnie tak naprawdę kochasz .

- Że co ? – sama tego nie wiedziałam , a skąd on to niby mógł wiedzieć ?

- Pamiętasz jak mówiłem wam o moim darze . Poprzez dotyk potrafię odczytać czyjeś uczucia, nawet takie , o których nie wie ich właściciel . A ty mnie kochasz .

- Ale kocham także Jacoba …

- To też wiem . Wiem także go kochasz go mocniej . Więc będzie tak jak obiecałem . Spróbuję być tylko twoim przyjacielem . – powiedziawszy to uśmiechnął się do mnie .

- Dziękuję , za zrozumienie. – po tych słowach przytuliłam go mocno. On pocałował mnie w czoło. Rozmawialiśmy przez jakieś trzy godziny .Potem podszedł do komputera i zaczął czegoś szukać .Ja zaś podeszłam do okna . Spojrzałam w głąb lasu . Mimowolnie z moich oczu zaczęły płyną łzy. Erick podszedł do mnie. Położył dłoń na moim ramieniu .

- Co ci się stało, mała ?

- Tęsknie za nim … -zaczęłam płakać .

-Wiem ,wiem . Nie płacz , jakoś to będzie . – próbował mnie uspokoić . Ale to było za trudne . Musiałam się wypłakać.

- Brakuje mi jego obecności , jego żartów , uśmiechów , czułych gestów , ciepła jego ciała i  pocałunków . Po prostu brakuje mi jego całego . Już nie wytrzymuje tego . Nocami płacze , nie mogę spać . Tęsknie za nim cholernie ! - Byłam cała w łzach . Erick przytulił mnie . Od mojego płaczu miał całą mokrą koszulę ,ale nie przejmował się tym. Cieszyłam się ,że zostaliśmy przyjaciółmi .

- Nessie , nie płacz już . Wytrzymasz . On wróci . Obiecuję ci to . A teraz chyba chciałaś usłyszeć jak śpiewam ?
___________________________________________________
~ włącz teraz to : http://www.youtube.com/watch?v=Oep86ZNIi3o&feature=related ~
______________________________________________________

- Zrobisz to dla mnie ? – i w tym momencie poszedł po swój instrument . Usiadł na sofie . Podeszłam i zajęłam miejsce obok niego. Włączył odtwarzacz .Był na nim nagrany podkład keyboardowy. Zaczął grać na gitarze.

Grał świetnie ! A śpiewał jeszcze lepiej . Od razu humor mi się poprawił . Mogłam słuchać go w nieskończoność . W pewnym momencie skupiłam się na słowach , które on śpiewa . Było tam ,że kochał przez tysiąc lat i przez następne tysiąc będzie kochał , także wspomniane tam było coś o tym ,że jest tylko drugim mężczyzną w jej życiu. I że potrafiłby umrzeć każdego dnia , czekając na nią .Trochę się wzruszyłam. Poczułam jakby to do mnie była kierowana ta piosenka . Może rzeczywiście go kocham . Ale wiem też, że bardziej zależy mi na Jake’u . I tak siedziałam i wsłuchiwałam się w piosnkę graną przez ,od dzisiaj , mojego najlepszego przyjaciela .

__________________________________________________________________

Miałam dodać nastepny dopiero po 5 komentarzach w poprzednim rozdziale ,ale jakoś postanowiłam wstawić go już teraz :D Mam nadziję ,że fajny . Jak zwykle proszę o kometarze , bo jednak poprawiają one samopoczucie i sprawiają ,że pojawia się ochota na dalsze pisanie . : *
Polecam także oryginalną wersję tej piosenki , którą namieściłam powyżej .
 http://www.youtube.com/watch?v=rtOvBOTyX00
I informacja dla tych , którzy domagają się Jacoba . Że już niedługo się pojawi :)
PS. http://jazzlyn-twilight.blogspot.com/ wejdźcie na tę stronę , dziewczyna świetnie piszę i  polecam,aby przeczytać i skomentować :D

Naraźka ! ; *

~ cypisek <3